21 ਵੀ ਸਦੀ ਦੇ ਈਕੋ-ਵਿਲੇਜ ਵਿਚ ਮੁਰਗੀ ਪਾਲਣ


ਸਮੁੰਦਰੀ ਫੈਡਰ ਮਾਮਾ / ਕੈਰੇਨ ਅਤੇ ਉਸ ਦਾ ਪਰਿਵਾਰ ਮੈਸੇਚਿਉਸੇਟਸ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਇਰਾਦਤਨ ਕਮਿ communityਨਿਟੀ ਦੇ ਮੈਂਬਰ ਹਨ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਗੁਆਂ .ੀਆਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਦੇ ਹਨ.

ਚਿਕਨ ਰਨ ਵਿੱਚ

ਫਿਰਕੂ ਮੁਰਗੀ ਪਾਲਣ

ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਮੁਰਗੀ ਅੰਡਿਆਂ ਲਈ ਮੁਰਗੀ ਪਾਲਣ ਬਾਰੇ ਕਦੇ ਸੋਚਿਆ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਇਹ ਇਸ ਲਈ ਹੈ ਕਿਉਂਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਦੇਖਭਾਲ ਕਰਨਾ ਬਹੁਤ ਸਾਰਾ ਕੰਮ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਇਸ ਨੂੰ ਬਣਾਈ ਰੱਖਣ ਲਈ ਇਸ ਦੇ ਆਪਣੇ ਬਜਟ ਦੀ ਜ਼ਰੂਰਤ ਹੈ. ਮੈਨੂੰ ਯਕੀਨ ਹੈ ਕਿ ਮੈਂ ਸਹਿ-ਹਾ communityਸਿੰਗ ਕਮਿ communityਨਿਟੀ ਵਿੱਚ ਚਲੇ ਜਾਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਮੁਰਗੀ ਪਾਲਣ ਬਾਰੇ ਸੋਚਿਆ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ ਜਿੱਥੇ ਗੁਆਂ neighborsੀਆਂ ਦਾ ਇੱਕ ਸਮੂਹ ਕੰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਸਹਾਇਤਾ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ. ਫਾਇਦਿਆਂ ਵਿੱਚ ਕੰਮ ਨੂੰ ਸਾਂਝਾ ਕਰਨਾ ਅਤੇ ਵਿੱਤੀ ਬੋਝ ਸ਼ਾਮਲ ਕਰਨਾ, ਦਿਲਚਸਪ ਜਾਨਵਰਾਂ ਨਾਲ ਗੱਲਬਾਤ ਕਰਨ ਲਈ ਰੱਖਣਾ, ਅਤੇ ਤੁਸੀਂ ਪੌਸ਼ਟਿਕ ਅੰਡਿਆਂ ਦਾ ਅਨੰਦ ਲੈਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਕਦੇ ਖਾ ਸਕਦੇ ਹੋ: ਸਿੱਧਾ ਕੁਕੜੀਆਂ ਤੋਂ!

ਚਿਕਨ ਨਸਲ

ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਕੋਪ ਲਈ ਲਗਭਗ 35 ਕੁਕੜੀਆਂ ਨਾਲ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਕੀਤੀ. ਇੱਥੇ ਚਿੱਟੇ ਲੇਗੋਰਨਜ਼, ਕੁਝ ਸੁਨਹਿਰੀ ਬੱਫ ਓਰਪਿੰਗਨ, ਕੁਝ ਅਮਰੀਕਨ, ਭੂਰੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਅਤੇ ਜਰਸੀ ਜਾਇੰਟਸ ਦੀ ਇੱਕ ਭਰਪੂਰਤਾ ਹੈ.

ਸਮੱਗਰੀ

ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਹੇਠਾਂ ਦਿੱਤੀਆਂ ਤਸਵੀਰਾਂ ਵਿਚ ਵੇਖ ਸਕਦੇ ਹੋ, ਖਾਣੇ ਦੇ ਭੰਡਾਰਨ ਲਈ ਬਹੁਤ ਸਾਰੀਆਂ ਸਮੱਗਰੀਆਂ ਹਨ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਰੀਸਾਈਕਲ / ਦੁਬਾਰਾ ਉਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਗਰੇਟ ਅਤੇ ਸੀਪ ਦੇ ਸ਼ੈੱਲਾਂ ਲਈ ਪਾਣੀ ਦੀ ਜੱਗ ਅਤੇ ਫੀਡਰਾਂ ਵਿਚ ਭੋਜਨ ਪਾਉਣ ਲਈ ਸਕੂਪਸ.

ਫੀਡਰ 'ਤੇ ਖਾਣਾ ਖਾਣਾ

ਸਾਡੀ ਕੁੜੀਆਂ ਫੀਡਰ 'ਤੇ ਖਾਣਾ ਖਾਣ ਲਈ ਇੱਕ ਛੋਟਾ ਜਿਹਾ ਝਗੜਾ. ਇੱਕ ਕਾਗਜ਼ ਦੀ ਪਲੇਟ ਭੋਜਨ ਨੂੰ ਕੂੜੇ ਤੋਂ ਬਚਾਉਂਦੀ ਹੈ ਜੋ ਕਿ ਰਾਫਟਰਾਂ ਤੋਂ ਡਿੱਗਦੀ ਹੈ.

ਭੋਜਨ ਅਤੇ ਫੀਡਰ

ਮੁਰਗੀ ਸਾਰੇ ਦਿਨ ਖਾਣਾ ਪਸੰਦ ਕਰਦੇ ਹਨ. ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਖੁਰਾਕ ਮੁੱਖ ਤੌਰ ਤੇ ਜੈਵਿਕ ਪਦਾਰਥ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਰਸੋਈ ਦੇ ਸਕ੍ਰੈਪ (ਗ੍ਰੀਨ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਫਲ ਹਨ). ਅਸੀਂ ਖਾਣੇ ਦੀਆਂ ਗੋਲੀਆਂ ਅਤੇ ਮੱਕੀ ਦੀ ਸਕ੍ਰੈਚ ਨਾਲ ਪੂਰਕ ਕਰਦੇ ਹਾਂ.

ਉਹ ਤੁਹਾਨੂੰ ਕੀ ਖਾਣਗੇ ਖਾਓ

ਮੁਰਗੀ ਤੁਹਾਡੇ ਬਗੀਚਿਆਂ ਦੇ ਬਿਸਤਰੇ ਦੇ ਬਾਹਰ ਬੱਗ ਖਾਣਗੀਆਂ, ਜਾਂ ਤੁਹਾਡੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਤੇ ਜਾਪਾਨੀ ਬੀਟਲ ਲੈ ਜਾਣਗੇ. ਅਸੀਂ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਸੂਰਜ ਡੁੱਬਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਲਗਭਗ ਅੱਧੇ ਘੰਟੇ ਜਾਂ ਇਸ ਲਈ ਬਿਲਕੁਲ ਘੁੰਮਣ ਦਿੰਦੇ ਹਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਬਿਸਤਰੇ' ਤੇ ਪਾਉਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਅਜਿਹਾ ਕਰਨ ਲਈ ਸਮਾਂ ਦਿੰਦੇ ਹਨ. ਉਹ ਇੰਨੇ ਦੂਰ ਫੈਲਣ ਦੀ ਸੰਭਾਵਨਾ ਘੱਟ ਕਰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਸਾਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਰਾਤ ਦੇ ਕੋਪ ਵਿਚ ਜਾਣ ਲਈ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਪਿੱਛਾ ਕਰਨ ਦੀ ਜ਼ਰੂਰਤ ਹੋਏ. ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਬਹੁਤ ਘੱਟ ਕਪੜੇ ਫੈਕਟਰੀਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਬਾਗਾਂ ਨੂੰ ਖਾਦ ਵੀ ਦਿੰਦੇ ਹਨ.

ਫੀਡਰ

ਖਾਣੇ ਦੀਆਂ ਗੋਲੀਆਂ ਡੋਲ੍ਹਣ ਲਈ ਫੀਡਰ ਚੋਟੀ ਦੇ ਉਦਘਾਟਨਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਵਿਸ਼ਾਲ ਪਲਾਸਟਿਕ ਦੇ ਜੱਗ ਹੁੰਦੇ ਹਨ. ਜੱਗ ਦੇ ਅਧਾਰ 'ਤੇ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ "ਉਂਗਲੀਆਂ" ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ ਜੋ ਵੱਖਰੇ ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਨੂੰ ਲਾਲ ਬਨਾਉਣ ਲਈ ਲਾਲ "ਤਤੀਲਾ" ਦੇ ਛੋਟੇ ਹਿੱਸੇ ਬਣਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ. ਇਹ ਇਕੋ ਸਮੇਂ ਵੱਡੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿਚ ਭੋਜਨ ਕਰਨ ਦੀ ਆਗਿਆ ਦਿੰਦਾ ਹੈ. ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਵਧੇਰੇ ਕਮਰਾ ਦੇਣ ਲਈ 2 ਫੀਡਰ ਹਨ. ਹਰ ਸਵੇਰ ਅਤੇ ਸ਼ਾਮ ਅਸੀਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਭਰ ਦਿੰਦੇ ਹਾਂ ਤਾਂ ਜੋ ਮੁਰਗੇ ਦਿਨ ਭਰ "ਚਰਾਉਣ" ਕਰ ਸਕਣ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਸਵੇਰ ਦੇ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਦਿਨ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਨ ਲਈ ਭੋਜਨ ਹੈ.

ਸਰਦੀਆਂ ਵਿਚ, ਜਦੋਂ ਤਾਪਮਾਨ 20 ਡਿਗਰੀ ਫਾਰਨਹੀਟ ਤੋਂ ਘੱਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਸੀਂ ਭੋਜਨ ਨੂੰ ਟਰੇ ਵਿਚ ਪਾਉਂਦੇ ਹਾਂ ਅਤੇ ਇਸ ਨੂੰ ਗਰਮ ਪਾਣੀ ਵਿਚ ਮਿਲਾਉਂਦੇ ਹਾਂ ਤਾਂ ਜੋ ਖਾਣ ਲਈ ਮੈਸ਼ ਬਣਾਇਆ ਜਾ ਸਕੇ. ਇਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਸਹੀ ਤਾਪਮਾਨ 'ਤੇ ਰੱਖਣ ਵਿਚ ਸਹਾਇਤਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਉਹ ਕਾਫੀ ਸਮੇਂ ਲਈ ਗਰਮੀ ਦੇ ਦੀਵੇ ਬੰਨ੍ਹਣ ਦੇ ਨਾਲ-ਨਾਲ ਜਦੋਂ ਉਹ ਦਿਨ ਦੀ ਕਾਫ਼ੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਵਿਚ ਬਾਹਰ ਨਹੀਂ ਨਿਕਲਦੇ.

ਸਕ੍ਰੈਚ

ਅਸੀਂ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਮੁੱਠੀ ਭਰ ਸਕ੍ਰੈਚ ਲੈਂਦੇ ਹਾਂ ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਪਾਣੀ ਜਾਂ ਪਾਣੀ ਪਾਉਣ ਵਾਲੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨੂੰ ਭਰਨ ਲਈ ਕੋਪ ਜਾਂ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਨੂੰ ਖੋਲ੍ਹਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ. ਜੇ ਅਸੀਂ ਕਿਸੇ ਦੂਰ ਦੀ ਜਗ੍ਹਾ ਵੱਲ ਜਾਵਾਂਗੇ ਜਿੱਥੋਂ ਅਸੀਂ ਦਾਖਲ ਹੋ ਰਹੇ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਪੰਛੀ ਇੰਨਾ ਧਿਆਨ ਭਟਕਾਉਣਗੇ ਕਿ ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਜਗ੍ਹਾ ਦੇਵੇਗਾ ਅਤੇ ਬਚਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਹੀਂ ਕਰੇਗਾ. ਇਹ ਰਣਨੀਤੀ ਬਹੁਤ ਸਮਾਂ ਅਤੇ saਰਜਾ ਦੀ ਬਚਤ ਕਰਦੀ ਹੈ.

ਗਰਿੱਟ ਅਤੇ ਓਇਸਟਰ ਸ਼ੈੱਲ

ਮੁਰਗੀਆਂ ਨੂੰ ਭੁਰਭੁਰਾ ਦੀ ਜ਼ਰੂਰਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਤਾਂ ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੇਟ ਖਾਣ ਵਾਲੇ ਭੋਜਨ ਨੂੰ ਪੀਸ ਸਕਣ ਅਤੇ ਵਰਤੋਂ ਯੋਗ ਪੌਸ਼ਟਿਕ ਤੱਤਾਂ ਵਿਚ. ਗਰੇਟ ਕੰਬਲ ਅਕਸਰ ਸਲੇਟੀ ਹੁੰਦੇ ਹਨ. ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕੈਲਸੀਅਮ ਲਈ (ਚਿੱਟੇ) ਅਯਸਟਰ ਸ਼ੈਲ ਦੀ ਵੀ ਜ਼ਰੂਰਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅੰਡਿਆਂ ਦੇ ਸ਼ੈਲ ਸੰਘਣੇ ਅਤੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ​​ਹੋਣ, ਅਤੇ ਅਸਾਨੀ ਨਾਲ ਚੀਰ ਨਾ ਜਾਣ.

ਘਰ ਪਿਆਰਾ ਘਰ

ਕੋਪ ਦੇ ਬਾਹਰ ਅਸੀਂ ਆਪਣੀ ਮੁਰਗੀ ਲਈ ਬਣਾਇਆ. ਦੌੜਨ ਦਾ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਸੱਜੇ ਪਾਸੇ ਹੈ.

ਰੁਸਟਿੰਗ ਅਤੇ ਨੇਸਟਿੰਗ ਸਪੇਸ ਲਈ ਸ਼ੈਲਟਰ

ਇਮਾਰਤ

ਸਾਡੀ ਟੀਮ ਨੇ ਮੁਰਗੀ ਲਈ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ ਕੋਪ ਕਈ ਘੰਟਿਆਂ ਦੀ ਖੋਜ ਅਤੇ ਕਿਰਤ ਦਾ ਨਤੀਜਾ ਸੀ. ਇੱਕ ਵਾਰ ਜਦੋਂ ਇੱਕ ਜਗ੍ਹਾ ਲੱਭੀ ਗਈ, ਟੀਮ ਦੇ ਮੈਂਬਰਾਂ ਨੇ ਬੁਨਿਆਦ ਬਣਾਉਣ, ਫੈਨਸ ਨੂੰ ਚਲਾਉਣ, ਚਿਕਨ ਦੀਆਂ ਤਾਰਾਂ ਦੇ ਰਨ ਕਵਰ, ਸੈਲੀ ਪੋਰਟ, ਦਰਵਾਜ਼ੇ, ਖਿੜਕੀਆਂ, ਪੌੜੀਆਂ, ਆਲ੍ਹਣਾ ਬਾਲਟੀ ਰੈਕ, ਛੱਤ ਦੀਆਂ ਬਾਰਾਂ ਅਤੇ ਫੀਡਰਾਂ ਨੂੰ ਲਟਕਾਉਣ ਲਈ ਧੱਕੇਸ਼ਾਹੀ ਵਿੱਚ ਸਮਾਂ ਬਿਤਾਇਆ. ਪਿਛਲੀ ਗਰਮੀ ਵਿਚ, ਅਸੀਂ ਕੋਪ ਲਈ ਸਾਈਡਿੰਗ ਬਣਾਉਣ ਅਤੇ ਪੇਂਟ ਕਰਨ ਲਈ ਕੰਮ ਕੀਤਾ ਜੋ ਕਲੈਪਬੋਰਡ ਦੇ ਅੰਦਰੂਨੀ .ਾਂਚੇ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ.

ਟੀਮ ਵਿਚ ਤਰਖਾਣ ਅਤੇ ਹਥਿਆਰ ਰੱਖਣ ਵਾਲੇ ਸਨ, ਪਰ ਟੀਮ ਵਿਚ ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਸ਼ੌਕੀਨ ਡੀਆਈਵਾਈਅਰਜ਼ ਹਨ ਜੋ ਸਾਡੇ ਮੁਰਗੀਿਆਂ ਵਿਚ ਰਹਿਣ ਵਿਚ ਆਰਾਮਦਾਇਕ ਰਹਿਣ ਲਈ ਇਕ ਕਾਰਜਸ਼ੀਲ ਘਰ ਬਣਾਉਣ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਕਿਫਾਇਤੀ ਸਮੱਗਰੀ ਲੱਭਣਾ ਪਸੰਦ ਕਰਦੇ ਹਨ. ਇਕ ਖੁਸ਼ਹਾਲ ਮੁਰਗੀ ਇਕ ਅੰਡੇ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਮੁਰਗੀ ਹੈ.

ਬਾਹਰ

ਕੋਪ ਦੇ ਬਾਹਰਲੇ ਹਿੱਸੇ ਨੂੰ ਇੰਸੂਲੇਟ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਇਸ ਵਿਚ ਤਾਜ਼ੀ ਹਵਾ ਦੇ ਗੇੜ ਲਈ ਵਿੰਡੋਜ਼ ਵੀ ਹਨ. ਮੁਰਗੀ ਦੇ ਹੇਠਾਂ ਸੈਲ ਪੋਰਟ ਵਰਗੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਹਨ ਅਤੇ ਹਫ਼ਤੇ ਵਿਚ ਇਕ ਵਾਰ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲਣ ਵੇਲੇ ਗੰਦੇ ਪੁਰਾਣੇ ਪਰਾਗ ਨੂੰ ਬਾਹਰ ਕੱ .ਣ ਲਈ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਹਨ.

ਅੰਦਰ

ਕੋਪ ਦੇ ਅੰਦਰਲੇ ਹਿੱਸੇ ਵਿੱਚ ਸਾਹਮਣੇ ਅਤੇ ਭੋਜਨ ਦੇ ਸਾਧਨ ਭੰਡਾਰ ਹਨ. ਅਸੀਂ ਪੈਕਿੰਗ ਖੁੱਲ੍ਹਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਭੋਜਨ ਨੂੰ ਤਾਜ਼ਾ ਰੱਖਣ ਲਈ ਅਤੇ ਧਾਤੂਆਂ, ਝੁੰਡਾਂ, ਰੈਕਾਂ, ਆਦਿ ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਰਾਤ ਦੇ ਸਮੇਂ ਆ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਕਿ ਚੂਹਿਆਂ, ਲੂੰਬੜੀਆਂ, ਰੈਕਾਂ, ਆਦਿ ਨੂੰ ਬਾਹਰ ਰੱਖਣ ਲਈ ਖਾਣੇ ਲਈ ਧਾਤ ਦੇ ਕੂੜੇਦਾਨਾਂ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕਰਦੇ ਹਾਂ. ਮੁਰਗੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਕਮਰੇ ਵਾਲੇ ਖੇਤਰ ਵਿਚ ਰੱਖਣ ਲਈ. ਇਹ ਉਹ ਥਾਂ ਹੈ ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਰਾਤ ਲਈ ਭੋਜਦੇ ਹਨ, ਖਾਦੇ ਹਨ, ਪੀਂਦੇ ਹਨ, ਕੂੜੇਦਾਨ ਕਰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਅੰਡਿਆਂ ਨੂੰ ਪਰਾਗ ਨਾਲ ਬੱਝੀਆਂ ਬਾਲੀਆਂ ਵਿੱਚ ਰੱਖਦੇ ਹਨ ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਹਨ.

ਸਾਂਝੇ ਕੰਮ

ਅੰਡੇ ਦੇਣ ਲਈ ਕੁੱਕੜ ਦਾ ਝੁੰਡ ਚੁੱਕਣ ਲਈ ਕਈ ਵਾਰੀ ਇਹ ਇੱਕ ਪਿੰਡ ਲੈਂਦਾ ਹੈ. ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਾਲ-ਗੇੜ ਵਿਚ ਸ਼ਾਮਲ ਹੋਣ ਦੀ ਬਜਾਏ, ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਹਰ ਹਫ਼ਤੇ 2 ਘਰਾਂ ਦੀਆਂ ਟੀਮਾਂ ਹਨ ਜੋ ਕੰਮ ਨੂੰ ਵੰਡਦੀਆਂ ਹਨ, ਅਤੇ ਕਾਰਜਕ੍ਰਮ ਟੀਮ ਵਿਚ ਸ਼ਾਮਲ ਸਾਰੇ ਪਰਿਵਾਰਾਂ ਵਿਚ ਘੁੰਮਦਾ ਹੈ. ਬਦਲੇ ਵਿਚ, ਇਕ ਘੁੰਮਦਾ ਹੋਇਆ ਹੈ ਕਿ ਇਕ ਘਰ ਵਿਚ ਹਰ ਹਫ਼ਤੇ ਜਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇਕ ਦਰਜਨ ਅੰਡੇ ਦਿੱਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ. ਬਚਾਅ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਸਾਰੇ ਮੈਂਬਰਾਂ ਦੇ ਘਰਾਂ ਨੂੰ ਕਵਰ ਕਰਨ ਤੱਕ ਸੂਚੀ ਵਿੱਚ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ.

ਹੇਠਾਂ ਇੱਕ ਟੇਬਲ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੈ ਜੋ ਆਪਣੇ ਕੰਮਾਂ ਦੀ ਰੂਪ ਰੇਖਾ ਦੱਸਦਾ ਹੈ ਜਿਸ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰਨ ਦੀ ਜ਼ਰੂਰਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਤਾਂ ਜੋ ਸਾਡੀਆਂ ਮੁਰਗੀਆਂ ਨੂੰ ਵਿਭਿੰਨ ਖੁਰਾਕ, ਤਾਜ਼ੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਸਪਲਾਈ ਕੀਤੇ ਜਾਣ, ਅਤੇ ਕਸਰਤ ਕਰਨ ਲਈ ਕਾਫ਼ੀ ਮੌਕਾ ਦਿੱਤਾ ਜਾਏ.

ਚਿਕਨ ਦੇ ਕੰਮਾਂ ਦੀ ਸਾਰਣੀ

ਇਹ ਸਾਡੀ ਸਹਿ-ਹਾ communityਸਿੰਗ ਕਮਿ communityਨਿਟੀ ਦੀ ਚਿਕਨ ਕਲੱਬ ਟੀਮ (ਸੱਚਮੁੱਚ ਇਕ ਸਬ-ਟੀਮ) ਲਈ ਮੌਜੂਦਾ ਕੰਮਾਂ ਦੇ ਟੁੱਟਣ ਦਾ ਸੰਖੇਪ ਹੈ. ਹਰੇਕ ਪਰਿਵਾਰ ਦੀ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਹਰ 8 ਹਫ਼ਤਿਆਂ ਜਾਂ ਇਕ ਹਫ਼ਤੇ ਦੌਰਾਨ ਡਿ dutyਟੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ.

ਸਵੇਰ ਦੇ ਕੰਮਸ਼ਾਮ ਦੇ ਕੰਮਹਫਤਾਵਾਰੀ ਮੁੱਕਿੰਗ

ਸਕ੍ਰੈਚ ਸੁੱਟੋ; ਮੁਰਗੀ ਨੂੰ ਰਨ ਤਕ ਪਹੁੰਚਣ ਲਈ ਸੈਲੀ ਪੋਰਟ ਨੂੰ ਹੇਠਾਂ ਆਉਣ ਦਿਓ

ਕਮਿ chickਨਿਟੀ ਬਾਗ ਵਿੱਚ ਮੁਰਗੀਆਂ ਨੂੰ ਕੁਝ ਨਿਗਰਾਨੀ ਹੇਠਲਾ ਸਮਾਂ ਦਿਓ

ਇੱਕ ਬਲੀਚ ਅਤੇ ਪਾਣੀ ਦੇ ਘੋਲ ਨਾਲ ਸਿੰਜੀਆਂ ਨੂੰ ਸਾਫ ਕਰੋ, ਫਿਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇੱਕ ਵਾਰ ਵਿੱਚ 1 ~ ਤਾਜ਼ੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਭਰੋ

ਸਿੰਜੀਆਂ (ਹਰ ਰੋਜ਼ ਤਾਜ਼ਾ) ਅਤੇ ਫੀਡਰ ਭਰੋ

ਸਕ੍ਰੈਚ ਸੁੱਟੋ; ਸਿੰਜਾਈ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਅਤੇ ਫੀਡਰ ਭਰੋ

ਕੁਕੜੀਆਂ ਨੂੰ ਚਲਦਾ ਰੱਖਣ ਲਈ ਸੈਲੀ ਪੋਰਟ ਬੰਦ ਕਰੋ; ਖੁੱਲਾ ਮਕ-ਆ doorਟ ਦਰਵਾਜ਼ਾ

ਰਿਕਾਰਡ ਸ਼ੀਟ 'ਤੇ ਅੰਡੇ ਅਤੇ ਨੋਟ ਦੀ ਮਾਤਰਾ ਇਕੱਠੀ ਕਰੋ

ਅੰਡੇ ਇਕੱਠੇ ਕਰੋ ਅਤੇ ਦਿਨ ਦੀ ਅੰਤਮ ਗਿਣਤੀ ਨੂੰ ਨੋਟ ਕਰੋ

ਫੀਡਰਾਂ ਅਤੇ ਸਿੰਜੀਆਂ ਨੂੰ ਰਾਹ ਤੋਂ ਹਟਾਓ; ਪੁਰਾਣੀ ਪਰਾਗ ਨੂੰ ਪਹੀਏ ਵਾਲੀ ਬੈਰੋ ਵਿਚ ਪਾਓ ਅਤੇ ਨਿਰਧਾਰਤ ਖਾਦ ਵਾਲੇ ਖੇਤਰ ਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿਓ

ਕੋਪ ਦੇ ਬਾਹਰ ਕੂੜੇ ਦੇ ਬਾਹਰ ਕੂੜੇ ਨੂੰ ਬਾਹਰ ਸਾਫ (ਬਾਹਰ pੇਰ)

ਇਹ ਯਕੀਨੀ ਬਣਾਉਣ ਲਈ ਮੁਰਗੀ ਗਿਣੋ ਕਿ ਉਹ ਸਾਰੇ ਅੰਦਰ ਹਨ

ਆਲ੍ਹਣੇ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਬਾਲਟੀਆਂ ਬਲੀਚ-ਐਨ-ਪਾਣੀ ਘੋਲ ਅਤੇ ਤਾਜ਼ੇ ਪਰਾਗ ਨਾਲ ਲਾਈਨ ਨਾਲ ਧੋਵੋ

ਘਾਹ ਨੂੰ ਆਲ੍ਹਣੇ ਦੀਆਂ ਬਾਲਟੀਆਂ ਵਿੱਚ ਬਦਲੋ ਜਦੋਂ ਲੋੜ ਹੋਵੇ

ਸੈਲੀ ਪੋਰਟ, ਛੱਤ ਵਾਲੇ ਕਮਰੇ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ, ਅਤੇ ਅਗਲੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਬੰਦ ਅਤੇ ਲੱਕੜ

ਤਾਜ਼ੇ ਪਰਾਗ ਲਓ; ਫੀਡਰ, ਗਰਿੱਟ ਅਤੇ ਸੀਪ ਸ਼ੈੱਲ ਭਰੋ; ਫੀਡਰਾਂ ਅਤੇ ਸਿੰਜੀਆਂ ਨੂੰ ਆਮ ਥਾਵਾਂ ਤੇ ਵਾਪਸ ਰੱਖੋ

ਕੁੱਕੜੀਆਂ ਨੂੰ ਰਸੋਈ ਦੇ ਸਕ੍ਰੈਪਸ ਨੂੰ ਸਲੂਕ ਵਜੋਂ ਲਿਆਓ

ਸੂਚੀ ਵਿੱਚ ਅਗਲੇ ਸਦੱਸੇ ਪਰਿਵਾਰ ਨੂੰ ਇੱਕ ਦਰਜਨ ਅੰਡੇ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕਰੋ

ਰਨ ਡੋਰ ਨੂੰ ਦੁਬਾਰਾ ਖੋਲ੍ਹੋ ਅਤੇ ਸਕ੍ਰੈਚ ਸੁੱਟੋ

ਫ੍ਰੀ-ਰੇਂਜ ਚਿਕਨਜ਼ ਲਈ ਕੋਪ ਅਤੇ ਰਨ ਦਾ ਛੋਟਾ ਟੂਰ

ਦਰਜਨ ਦੁਆਰਾ ਅੰਡੇ

ਘਾਹ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਆਲ੍ਹਣਾ / ਬਰੂਡਿੰਗ ਬਾਲਟੀਆਂ

ਪੌਸ਼ਟਿਕ ਜੈਵਿਕ ਅੰਡੇ

ਸਾਡੀ ਸਹਿ-ਹਾਉਸਿੰਗ ਕਮਿ communityਨਿਟੀ ਦੀ ਚਿਕਨ ਪਾਲਣ ਦੀ ਸਬ-ਟੀਮ ਦੇ 7 ਮੈਂਬਰਾਂ ਤੋਂ ਵੱਧ ਹਨ, ਇਸ ਲਈ ਇਹ ਸਾਨੂੰ ਦਿੱਤੇ ਗਏ ਹਰ ਦਰਜਨ ਅੰਡਿਆਂ ਵਿਚ ਇਕ ਹਫਤੇ ਤੋਂ ਵੱਧ ਲੈਂਦਾ ਹੈ. ਜਦੋਂ ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਤਾਜ਼ੇ ਅੰਡੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਅਸੀਂ ਪਨੀਰ ਦੇ ਨਾਲ ਅੰਡੇ ਦਾ ਸਲਾਦ, ਆਮਲੇਟ ਜਾਂ ਚੀਕਦੇ ਅੰਡੇ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਾਂ. ਕਈ ਵਾਰ ਅਸੀਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਤਲਦੇ ਹਾਂ. ਹਰੇਕ ਦਰਜਨ ਵਿਚ ਕਈ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਰੰਗ ਅਤੇ ਅਕਾਰ ਹੁੰਦੇ ਹਨ ਜੋ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਯੋਕ ਵੱਡੇ ਅਤੇ ਡੂੰਘੇ ਪੀਲੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ.

ਆਲ੍ਹਣੇ ਦੀਆਂ ਬਾਲਟੀਆਂ

ਹਰੇਕ ਅੰਡਾ ਪਾਲਕ ਉਸ ਨੂੰ ਜਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਉਪਲਬਧ ਸਮੱਗਰੀਆਂ ਦੀਆਂ ਕਿਸਮਾਂ ਦੇ ਅਧਾਰ ਤੇ ਆਪਣੀਆਂ ਮੁਰਗੀਆਂ ਲਈ ਆਲ੍ਹਣੇ ਦੇ ਖੇਤਰ ਸਥਾਪਤ ਕਰੇਗਾ. ਸਾਡੇ ਸਿਸਟਮ ਵਿਚ ਬਾਲਟੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਰੈਕ ਹੈ. ਰੈਕ ਨੂੰ ਬੁਜ਼ ਨਾਮ ਦੀ ਇਕ ਚਲਾਕ ਟੀਮ ਮੈਂਬਰ ਦੁਆਰਾ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਜਿਸ ਨੇ ਸਾਡੀ ਰਨ ਫੈਨਸਿੰਗ ਦੇ ਕੁਝ ਨਿਰਮਾਣ ਵੀ ਕੀਤੇ ਸਨ.

ਭਿੰਨ

ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਕਈ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਮੁਰਗੀਆਂ ਹਨ ਜੋ ਅਸੀਂ ਰੱਖਦੇ ਹਾਂ, ਇਸ ਲਈ ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਕਈ ਕਿਸਮ ਦੇ ਅੰਡੇ ਹਨ ਜੋ ਅਸੀਂ ਇਕੱਠੇ ਕਰਦੇ ਹਾਂ ਅਤੇ ਖਾਦੇ ਹਾਂ. ਹਨੇਰੀ ਮੁਰਗੀ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ "ਈਸਟਰ-ਐਗਰਗਰਜ਼" ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਜੋ ਹਰੇ ਜਾਂ ਨੀਲੇ ਅੰਡੇ ਦਿੰਦੇ ਹਨ. ਕੁਝ ਅੰਡਿਆਂ ਵਿੱਚ ਦੋ ਜੜ੍ਹਾਂ ਹੁੰਦੇ ਹਨ. ਦੂਸਰੇ ਚਿੱਟੇ, ਭੂਰੇ ਜਾਂ ਰੰਗ ਦੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ. ਇਹ ਸਾਰੇ ਪ੍ਰੋਟੀਨ ਅਤੇ ਸੁਆਦ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ ਹਨ ਅਤੇ ਸੁਆਦ ਦੀ ਗੁਣਵੱਤਾ ਨੂੰ ਕੇਕ ਜਾਂ ਹੋਰ ਭੋਜਨ ਜੋ ਅਸੀਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਾਂ ਨੂੰ ਵਧਾਉਂਦੇ ਹਨ.

ਚਿਕਨ ਟ੍ਰੈਕ: ਅਗਲੀ ਪੀੜ੍ਹੀ

ਬਿਰਧ ਚਿਕਨ ਅਤੇ ਤਬਦੀਲੀਆਂ

ਇਸ ਗਰਮੀ ਵਿਚ ਸਾਡੀਆਂ ਮੁਰਗੀਆਂ ਆਪਣੇ ਅੰਡਿਆਂ ਦੇ ਉਤਪਾਦਨ ਨੂੰ ਹੌਲੀ ਕਰਨ ਲੱਗੀਆਂ ਹਨ, ਅਤੇ ਬਿਮਾਰੀ ਅਤੇ ਹੋਰ ਬਿਮਾਰੀਆਂ ਪ੍ਰਤੀ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਵਿਰੋਧ ਘੱਟ ਗਿਆ ਹੈ. ਇਕ ਟੀਮ ਵਜੋਂ, ਅਸੀਂ ਆਪਣੀਆਂ ਮੁਰਗੀਆਂ ਨੂੰ ਨਾ ਮਾਰਨ ਲਈ ਵਚਨਬੱਧ ਹਾਂ, ਇਸ ਲਈ ਅਸੀਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬਾਕੀ ਦੇ ਕੁਦਰਤੀ ਜੀਵਨ ਨੂੰ ਜੀਉਣ ਲਈ ਇੱਕ ਚਿਕਨ ਰਿਟਾਇਰਮੈਂਟ ਕਮਿ communityਨਿਟੀ ਕੋਲ ਭੇਜਾਂਗੇ. ਇਹ ਜਲਦੀ ਹੀ ਵਾਪਰੇਗਾ ਕਿਉਂਕਿ ਅਗਲੀਆਂ ਪੀੜ੍ਹੀ ਦੇ ਚੂੜੀਆਂ ਦੇ ਅੰਦਰ ਜਾਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਸਾਨੂੰ ਕੋਪ ਨੂੰ ਇੱਕ ਡੂੰਘੀ ਸਫਾਈ ਦੇਣ ਦੀ ਜ਼ਰੂਰਤ ਹੈ.

ਚੂਚੇ

ਇਸ ਦੌਰਾਨ, ਅਸੀਂ ਇਸ ਤਬਦੀਲੀ ਦੀ ਜ਼ਰੂਰਤ ਦਾ ਅਨੁਮਾਨ ਲਗਾਇਆ, ਅਤੇ ਸਾਡਾ ਗੁਆਂ neighborੀ ਕੈਥੀ ਚੂਚਿਆਂ ਦੀ ਇਕ ਨਵੀਂ ਪੀੜ੍ਹੀ ਦਾ ਪ੍ਰਬੰਧ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ. ਉਸਦੀ ਸਿਰਜਣਾਤਮਕਤਾ ਦਾ ਨਤੀਜਾ ਉੱਪਰ ਦਿੱਤੇ ਸੈਟਅਪ ਦੇ ਨਤੀਜੇ ਵਜੋਂ ਮਿਲਿਆ. ਉਸਨੇ ਇੱਕ ਪੁਰਾਣੇ ਪਲਾਸਟਿਕ ਬੱਚਿਆਂ ਦੇ ਪਲੇਹਾਉਸ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮੁੱਖ ਪਨਾਹ ਵਜੋਂ ਵਰਤਿਆ. ਇਸ ਦੇ ਉੱਪਰ ਇੱਕ ਟਾਰਪ ਅਤੇ ਚਿਕਨ ਦੀਆਂ ਤਾਰਾਂ ਹਨ, ਅਤੇ ਚਿਕਨ ਦੀਆਂ ਤਾਰਾਂ ਡੈੱਕ ਦੀਆਂ ਲਾਈਨਾਂ ਹਨ (ਟੀਮ ਦੇ ਹੋਰ ਮੈਂਬਰਾਂ ਨੇ ਇਸ ਵਿੱਚ ਸਹਾਇਤਾ ਕੀਤੀ). ਇਹ ਸਮੱਗਰੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਲੋਕਾਂ ਤੋਂ ਅਤੇ ਹੇਠਾਂ ਚੱਟਾਨਾਂ ਦੇ ileੇਰ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮੌਤ ਤੋਂ ਬਚਾਉਣ ਤੋਂ ਬਚਾਉਂਦੀ ਹੈ. ਉਹ ਜਲਦੀ ਹੀ ਵੱਡੇ ਕੁਆਰਟਰਾਂ ਵਿਚ ਜਾਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਜਾਣਗੇ, ਪਰ ਉਹ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਸ ਦੌਰਾਨ ਉਹ ਘਰ ਵਿਚ ਸਹੀ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦੇ ਹਨ.

ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਮੁਰਗੀ ਹੋ, ਜਾਂ ਕੀ?

© 2015 ਕੈਰੇਨ ਏ ਸਜ਼ਕਲੇਨੀ

ਕੈਰੇਨ ਏ ਸਜ਼ਕਲੇਨੀ (ਲੇਖਕ) 09 ਜੁਲਾਈ, 2015 ਨੂੰ ਨਿ England ਇੰਗਲੈਂਡ ਤੋਂ:

ਤੁਹਾਡੇ ਚੰਗੇ ਵਿਚਾਰਾਂ ਅਤੇ ਵੋਟਾਂ ਲਈ ਬਹੁਤ ਧੰਨਵਾਦ! ਅਤੇ ਸਾਂਝਾ ਕਰਨ ਲਈ ਧੰਨਵਾਦ. ਮੁਰਗੀ ਇਕ ਮਹਾਨ ਕੰਪਨੀ ਹੈ ਅਤੇ ਇਸ ਲਈ ਮਨੋਰੰਜਨ ਦੇ ਨਾਲ ਨਾਲ ਵਧੀਆ ਪ੍ਰੋਟੀਨ ਦਾ ਇੱਕ ਸਰੋਤ ਹੈ. ~: 0)

ਐਸੀ 08 ਜੁਲਾਈ, 2015 ਨੂੰ ਦੱਖਣੀ ਕੈਲੀਫੋਰਨੀਆ ਤੋਂ:

ਦਿਲਚਸਪ ਪੜ੍ਹੋ! ਮੈਂ ਮਿਸੂਰੀ ਦੇ ਇਕ ਫਾਰਮ ਵਿਚ ਵੱਡਾ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਮੁਰਗੇ ਸਨ. ਮੈਨੂੰ ਯਾਦ ਹੈ ਕਿ ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਅੰਡੇ ਦੇ ਸ਼ੈੱਲਾਂ ਨੂੰ ਕੁਚਲਦੇ ਸਨ ਅਤੇ ਮੁਰਗੀਆਂ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਖੁਆਉਂਦੇ ਸਨ. ਜ਼ਰਦੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਇੱਕ ਡੂੰਘੀ, ਗੂੜ੍ਹੇ, ਪੀਲੇ / ਸੰਤਰੀ ਅਤੇ, ਬੇਸ਼ਕ, ਬਹੁਤ ਸੁਆਦੀ ਹੁੰਦੇ ਸਨ. ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਅੰਡੇ ਸਨ, ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਘੱਟ ਸਮਝਿਆ. ਮੈਂ ਕਹਾਂਗਾ ਕਿ ਇਕੋ ਇਕ ਚੀਜ ਜਿਹੜੀ ਮੈਨੂੰ ਪਸੰਦ ਨਹੀਂ ਸੀ ਉਹ ਛੁਪੇ ਹੋਏ ਸਥਾਨਾਂ ਵਿਚ ਪੁਰਾਣੇ ਆਲ੍ਹਣੇ ਲੱਭਣਾ ਸੀ ਅਤੇ ਸਿਰਫ ਇਹ ਅਹਿਸਾਸ ਹੋਇਆ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਸੜੇ ਹੋਏ ਅੰਡਿਆਂ ਦੀ ਮਹਿਕ ਦੁਆਰਾ ਉਥੇ ਸਨ.

ਦਿਲਚਸਪ ਲੇਖ. ਫੇਸਬੁੱਕ 'ਤੇ ਦੋਸਤ ਨੂੰ ਵੋਟ ਦਿੱਤੀ ਅਤੇ ਸ਼ੇਅਰ ਕੀਤਾ ਜੋ ਮੁਰਗੀ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਪਾਲਦਾ ਹੈ. ਅੱਛਾ ਕੰਮ!

ਕੈਰੇਨ ਏ ਸਜ਼ਕਲੇਨੀ (ਲੇਖਕ) 02 ਜੁਲਾਈ, 2015 ਨੂੰ ਨਿ England ਇੰਗਲੈਂਡ ਤੋਂ:

Awwww. ਇੰਨੇ ਦੁਖੀ ਹੋਏ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਗਰੀਬ ਪੰਛੀਆਂ ਨੇ ਫਲੂ ਫੜਿਆ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ.

ਹਾਂ, ਅਸੀਂ ਸਰਦੀਆਂ ਵਿੱਚ ਗਰਮੀ ਦੇ ਦੀਵੇ ਅਤੇ ਗਰਮ ਮਾਸ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਕੁਕੜੀਆਂ ਨੂੰ ਬੱਚੇ ਬਣਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਾਂ. ਅਸੀਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਟੇਬਲ ਸਕ੍ਰੈਪਸ ਲਿਆਉਣਾ ਜਾਰੀ ਰੱਖਦੇ ਹਾਂ, ਇਹ ਬਹੁਤ ਵਧੀਆ ਹੈ ਕਿਉਂਕਿ ਅਸੀਂ ਸਰਦੀਆਂ ਲਈ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਆਪਣੇ ਖਾਦ ਦੇ ੜੇਰ ਨੂੰ ਬੰਦ ਕਰਦੇ ਹਾਂ.

ਅਚਾਰ ਅੰਡੇ ਸੁਆਦਲੇ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ. ~: 0)

ਬੇਨ ਜ਼ੋਲਤਾਕ 02 ਜੁਲਾਈ, 2015 ਨੂੰ ਲੇਕ ਮਿੱਲਜ਼, ਜੈਫਰਸਨ ਕਾਉਂਟੀ, ਵਿਸਕਾਨਸਿਨ ਯੂਐਸਏ ਤੋਂ:

ਧੰਨਵਾਦ ਸੀਫਰਰ ਮਾਮਾ - ਕੈਰਨ! ਹਾਂ ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਇੱਕ ਨੇੜਲੇ ਪਰਿਵਾਰਕ ਫਾਰਮ ਅਤੇ ਕਸਬੇ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਛੋਟੀ ਜਿਹੀ ਕੰਪਨੀ ਦੇ ਫਾਰਮ ਨਾਲ ਬਰਕਤ ਹੈ (ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਇੱਕ ਵੱਡੀ ਮੁਰਗੀ ਦੀ ਫੈਕਟਰੀ ਵੀ ਹੈ ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਹਾਲ ਹੀ ਵਿੱਚ ਖਬਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸੁਣੀ ਹੋਵੇਗੀ ... ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਏਵੀਅਨ ਬਰਡ ਫਲੂ ਲਈ ਸਕਾਰਾਤਮਕ ਟੈਸਟ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਮੁਰਗੀਆਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨਾ ਪਿਆ , ਉਹ ਇੱਕ ਬਦਚਲਣ ਗੰਧ ਵੀ ਪੈਦਾ ਕਰਦੇ ਹਨ)

ਜਿੱਥੋਂ ਤੱਕ ਮੁਰਗੀ ਪੈਦਾ ਨਹੀਂ ਕਰ ਰਹੀਆਂ, ਤੁਹਾਡੀ ਖੰਡਨ ਸੁਣ ਕੇ ਖੁਸ਼ੀ ਹੋਈ! ਮੈਂ ਤਕਰੀਬਨ ਇਹ ਕਹਿਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਕਿਸਾਨ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਇਸਦਾ ਸੰਬੰਧ ਮਾਸੂਮ ਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਨਾਲ ਸੀ? ਦਿਲਚਸਪ ਹੈ ਕਿ ਖੁਰਾਕ ਜਾਂ ਵਾਤਾਵਰਣ ਵਿਚ ਪਰੇਸ਼ਾਨੀ ਦਾ ਅਸਰ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਮੈਂ ਸੁਣਿਆ ਹੈ ਕਿ ਜ਼ੁਕਾਮ ਦੇ ਬਾਰੇ.

ਇੱਕ ਵਾਰ ਫਿਰ ਧੰਨਵਾਦ! ਮੇਰਾ ਮਨਪਸੰਦ ਓਵਰ-ਮੀਡੀਅਮ ਜਾਂ ਅਚਾਰ ਵਾਲੇ ਹਨ !!!

ਬੇਨ

ਕੈਰੇਨ ਏ ਸਜ਼ਕਲੇਨੀ (ਲੇਖਕ) 01 ਜੁਲਾਈ, 2015 ਨੂੰ ਨਿ England ਇੰਗਲੈਂਡ ਤੋਂ:

ਕੁਝ ਹੱਦ ਤਕ, ਅਸੀਂ ਇਸਦੀ ਆਦੀ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਾਂ.

ਕਵਿਤਾਮਨ 01 ਜੁਲਾਈ, 2015 ਨੂੰ:

ਇੱਕ ਦਿਲਚਸਪ ਜੀਵਨ ਸ਼ੈਲੀ ਵਰਗੀ ਆਵਾਜ਼. ਪਸ਼ੂਆਂ ਦੀ ਦੇਖਭਾਲ ਕਰਨਾ ਬਹੁਤ ਸਾਰਾ ਕੰਮ ਜਾਪਦਾ ਹੈ. ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਕਿਸਮ ਦੀ ਹੈਰਾਨ ਹੁੰਦੀ ਹਾਂ ਕਿ ਉਹ ਨਿਰੰਤਰ ਪੋਪ ਦੀ ਸਮੱਸਿਆ ਬਾਰੇ ਕੀ ਕਰਦੇ ਹਨ. ਮੈਂ ਦੇਖਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਉਹ ਦੇਖਭਾਲ ਅਤੇ ਡਿਜ਼ਾਈਨ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਹੈ. ਮੇਰਾ ਖਿਆਲ ਹੈ ਕਿ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਲੋਕ ਅਤੇ ਦੇਸੀ ਲੋਕ ਵਿਚਕਾਰ ਅੰਤਰ ਇੱਕ ਕੜਾਹੀ ਲਈ ਸਹਿਣਸ਼ੀਲਤਾ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ.

ਕੈਰੇਨ ਏ ਸਜ਼ਕਲੇਨੀ (ਲੇਖਕ) 01 ਜੁਲਾਈ, 2015 ਨੂੰ ਨਿ England ਇੰਗਲੈਂਡ ਤੋਂ:

ਧੰਨਵਾਦ, ਬੇਨ। ਖੁਸ਼ ਹੈ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਲੇਖ ਦਾ ਅਨੰਦ ਲਿਆ ਹੈ. ਮੈਂ ਹੈਰਾਨ ਹਾਂ ਕਿ ਕਿਉਂ ਜਵਾਨ, ਸਿਹਤਮੰਦ ਮੁਰਗੀਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਇੱਕ ਅੰਡੇ ਦੇਣਾ ਬੰਦ ਕਰ ਦੇਣਗੇ ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਉਹ ਬੁ dietਾਪਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ ਜਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਖੁਰਾਕ ... ਜਾਂ ਵਾਤਾਵਰਣ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਗੜਬੜ ਹੁੰਦੀ ਹੈ.

ਮੈਂ ਉਮੀਦ ਕਰਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਕੁਝ ਦਿਨ ਮੁਰਗੀ ਰੱਖਣ ਲਈ ਰਾਜ਼ੀ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹੋ. ਸ਼ੁਭ ਕਾਮਨਾਵਾਂ. ਮੇਰਾ ਅਨੁਮਾਨ ਹੈ ਕਿ ਇਸ ਦੌਰਾਨ ਅਗਲੀ ਸਭ ਤੋਂ ਚੰਗੀ ਚੀਜ਼ ਸਥਾਨਕ ਖਾਣੇ ਤੋਂ ਤਾਜ਼ੇ ਅੰਡੇ ਖਰੀਦਣ ਅਤੇ ਖਾਣਾ ਬਣਾਉਣ ਲਈ ਹੈ. ~: 0)

ਬੇਨ ਜ਼ੋਲਤਾਕ 30 ਜੂਨ, 2015 ਨੂੰ ਲੇਕ ਮਿੱਲਜ਼, ਜੈਫਰਸਨ ਕਾਉਂਟੀ, ਵਿਸਕਾਨਸਿਨ ਯੂਐਸਏ ਤੋਂ:

ਬਹੁਤ ਵਧੀਆ ਪੜ੍ਹਿਆ, ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਯਕੀਨ ਨਹੀਂ ਦੇ ਸਕਿਆ ਕਿ ਸਾਨੂੰ ਮੁਰਗੀ ਮਿਲਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ! ਤੁਹਾਡੇ ਅਤੇ ਤੁਹਾਡੇ ਭਾਈਚਾਰੇ ਨੇ ਜਿਸ ਕੰਮ ਲਈ ਕੰਮ ਕੀਤਾ ਹੈ ਉਸਨੂੰ ਖਾਣਾ ਚੰਗਾ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ. ਮੈਂ ਪਿਛਲੇ ਹਫਤੇ ਇੱਕ ਕਿਸਾਨ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਉਸਨੇ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਕਈ ਵਾਰ ਸਿਰਫ ਕੁਝ ਕੁ ਮੁਰਗੀ (ਮੇਰੇ ਕਸਬੇ ਵਿੱਚ 5 ਕੁੱਕੜ ਮੁਰਗੀਆਂ ਦੀ ਆਗਿਆ ਦਿੰਦੇ ਹਨ) ਮੁਸਕਿਲ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ, ਇੱਕ ਸਮੂਹ ਦੇ ਤੌਰ ਤੇ, ਜੈਵਿਕ ਕਾਰਨਾਂ ਕਰਕੇ ਅੰਡੇ ਦੇਣਾ ਬੰਦ ਕਰ ਦੇਣਗੇ ...

ਵੈਸੇ ਵੀ, ਵਧੀਆ ਪੜ੍ਹਿਆ, ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਜਿ liveਣ ਲਈ ਇਕ ਪਿਆਰਾ likeੰਗ ਜਾਪਦਾ ਹੈ!

ਬੇਨ

ਕੈਰੇਨ ਏ ਸਜ਼ਕਲੇਨੀ (ਲੇਖਕ) 29 ਜੂਨ, 2015 ਨੂੰ ਨਿ England ਇੰਗਲੈਂਡ ਤੋਂ:

ਹਾਇ ਡੌਲੋਰਸ by ਬੰਦ ਕਰਕੇ ਅਤੇ ਪੜ੍ਹਨ ਲਈ ਤੁਹਾਡਾ ਧੰਨਵਾਦ. ਖੁਸ਼ ਹੈ ਤੁਸੀਂ ਸਾਡੇ ਸਹਿ-ਹਾ housingਸਿੰਗ ਚਿਕਨ ਕਲੱਬ ਬਾਰੇ ਮੇਰੇ ਹੱਬ ਦਾ ਅਨੰਦ ਲਿਆ. ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਇੰਨਾ ਚੰਗਾ ਹੈ ਕਿ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਇਕ ਬੌਸ ਹੈ ਜੋ ਤੁਹਾਨੂੰ ਉਸਦੀਆਂ ਖੁਸ਼ੀਆਂ ਕੁੜੀਆਂ ਤੋਂ ਸਿੱਧਾ ਅੰਡੇ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ. ~: 0)

ਡੌਲੋਰਸ ਮੋਨੇਟ ਪੂਰਬੀ ਤੱਟ, ਸੰਯੁਕਤ ਰਾਜ ਅਮਰੀਕਾ ਤੋਂ 29 ਜੂਨ, 2015 ਨੂੰ:

ਮੈਨੂੰ ਮੇਰੇ ਬੌਸ ਨੇ ਤਾਜ਼ੇ ਅੰਡਿਆਂ ਵਿਚ ਰੱਖਿਆ ਹੈ ਜੋ ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਪਿਛਲੇ ਵਿਹੜੇ ਵਿਚ ਮੁਰਗੀ ਪਾਲਦਾ ਹੈ. ਉਹ ਅੰਡੇ ਸ਼ਾਨਦਾਰ, ਬਹੁਤ ਅਮੀਰ ਅਤੇ ਸੁਆਦੀ ਹੁੰਦੇ ਹਨ. ਅਤੇ ਮੈਂ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਅੰਡੇ ਖੁਸ਼ਹਾਲ ਚਿਕਨ ਤੋਂ ਆਏ ਸਨ! ਮੈਂ ਸੋਚਿਆ ਹੈ ਕਿ ਕੁਝ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨਾ ਇੰਨਾ ਵਧੀਆ ਹੋਵੇਗਾ. ਮੈਨੂੰ ਤੁਹਾਡੇ ਸਹਿਕਾਰੀ ਉੱਦਮ ਦਾ ਵਿਚਾਰ ਪਸੰਦ ਹੈ!

ਕੈਰੇਨ ਏ ਸਜ਼ਕਲੇਨੀ (ਲੇਖਕ) 29 ਜੂਨ, 2015 ਨੂੰ ਨਿ England ਇੰਗਲੈਂਡ ਤੋਂ:

ਇਸ ਹੱਬ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਵਿਚਾਰ ਸਾਂਝੇ ਕਰਨ ਲਈ ਤੁਹਾਡਾ ਧੰਨਵਾਦ ... ਅਤੇ ਤੁਹਾਡੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਲਈ. ~: 0) ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਖੰਭੇ ਮਿੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਦੇ ਹਾਂ!

ਬਿਲ ਹੌਲੈਂਡ ਓਲੰਪੀਆ ਤੋਂ, 29 ਜੂਨ, 2015 ਨੂੰ ਡਬਲਯੂਏ:

ਤੁਸੀਂ ਜਾਣਦੇ ਹੋ ਕਿ ਮੈਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਪੰਛੀਆਂ ਨੂੰ ਪਾਲਣ ਬਾਰੇ ਕਿਵੇਂ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦਾ ਹਾਂ. ਜੇ ਮੈਂ ਦੇਸ਼ ਵਿਚ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ ਤਾਂ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਮੌਜੂਦਾ ਮੌਜੂਦਾ ਛੇ ਦੀ ਬਜਾਏ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚੋਂ 100 ਸੀ. ਇਸ ਮਹਾਨ ਪੰਛੀ ਵਿੱਚ ਦਿਲਚਸਪੀ ਰੱਖਣ ਵਾਲੇ ਹਰੇਕ ਲਈ ਇੱਥੇ ਵੱਡੀ ਜਾਣਕਾਰੀ.


ਬਾਗਬਾਨੀ ਇਸ ਪਿਛਲੇ ਸਾਲ ਇੱਕ ਪੁਨਰ ਜਾਗਰਣ ਦਾ ਤਜਰਬਾ! ਪਿਛਲੇ ਸਮੇਂ ਦੇ ਵਿਕਟੋਰੀ ਗਾਰਡਨ ਦੇ ਅਸਵੀਕਾਰਤਮਕ ਸਮਾਨਤਾਵਾਂ ਹਨ, ਪਰ ਅੱਜ ਦੀਆਂ ਪ੍ਰੇਰਣਾ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਨੂੰ ਬਣਾਈ ਰੱਖਣ ਅਤੇ ਵਧ ਰਹੇ ਭੋਜਨ ਅਤੇ ਸਵੈ-ਨਿਰਭਰਤਾ ਦੇ ਵਿਹਾਰਕ ਲਾਭਾਂ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਨ ਬਾਰੇ ਵਧੇਰੇ ਹਨ! ਆਪਣਾ "ਵਿਕਟਰੀ ਗਾਰਡਨ" ਬਣਾਉਣ ਵਿਚ ਕਦੇ ਵੀ ਦੇਰ ਨਹੀਂ ਹੋਈ. ਇੱਥੇ ਬਾਗ ਦੀਆਂ ਤਿੰਨ ਨਮੂਨੇ ਦੀਆਂ ਯੋਜਨਾਵਾਂ ਅਤੇ ਪੌਦੇ ਸੂਚੀਆਂ ਹਨ!

ਜਿੱਤ ਬਾਗ ਫਿਰ

1792 ਤੋਂ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਤ ਹੋਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਪੁਰਾਣੇ ਕਿਸਾਨ ਦਾ ਪਥਰਾਅ ਦੂਜੇ ਵਿਸ਼ਵ ਯੁੱਧ ਦੇ ਸਾਲਾਂ ਦੌਰਾਨ ਵੀ ਮਜ਼ਬੂਤ ​​ਆਯੋਜਨ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਜਦੋਂ ਜਿੱਤ ਦੇ ਬਾਗ਼ ਆਪਣੇ ਸਿਖਰ 'ਤੇ ਸਨ. ਉਸ ਸਮੇਂ, ਸੰਯੁਕਤ ਰਾਜ ਦੇ ਖੇਤੀਬਾੜੀ ਵਿਭਾਗ ਨੇ ਦੇਸ਼ ਦੇ ਭੋਜਨ ਦੀ ਕੀਮਤ ਨੂੰ ਘਟਾਉਣ ਵਿੱਚ ਸਹਾਇਤਾ ਲਈ ਜਿੱਤ ਦੇ ਬਾਗ਼ ਲਾਉਣ ਲਈ ਉਤਸ਼ਾਹਤ ਕੀਤਾ. ਹੈਰਾਨੀ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ ਕਿ ਇਸ ਦੇ ਸਿਖਰ 'ਤੇ, ਸੰਯੁਕਤ ਰਾਜ ਅਮਰੀਕਾ ਦੁਆਰਾ ਤਿਆਰ ਸਬਜ਼ੀਆਂ ਦਾ ਇਕ ਤਿਹਾਈ ਘਰਾਂ ਦੇ ਉਤਪਾਦਕਾਂ ਦੁਆਰਾ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਉਪਰਾਲੇ ਲਈ ਧੰਨਵਾਦ ਇਹ ਬਾਗਾਂ ਤੋਂ ਆਇਆ ਹੈ. ਮਈ 1943 ਤਕ, ਅਮਰੀਕਾ ਵਿਚ 18 ਮਿਲੀਅਨ ਜਿੱਤ ਦੇ ਬਾਗ ਸਨ - ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਵਿਚ 12 ਮਿਲੀਅਨ ਡਾਲਰ ਅਤੇ ਖੇਤਾਂ ਵਿਚ 6 ਮਿਲੀਅਨ.

ਹਰ ਉਪਲਬਧ ਜਗ੍ਹਾ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਸੀ: ਪਿਆਜ਼ ਫੁੱਲ-ਬੱਪਿਆਂ ਤੋਂ ਫੈਲਦੀ ਸੀ, ਅਸਥਾਈ ਤੌਰ ਤੇ ਵਧੇ ਬਿਸਤਰੇ ਤਿਆਰ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਸਨ, ਅਤੇ ਵਿਕਟਰੀ ਗਾਰਡਨ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਪਾਰਕਾਂ, ਛੱਤਾਂ ਦੇ ਸਿਖਰਾਂ, ਵਿਹੜੇ ਅਤੇ ਉਪਨਗਰਾਂ ਵਿਚ ਫੈਲਦੇ ਸਨ. ਇਸ ਨੂੰ ਸਿਹਤਮੰਦ ਪਰਿਵਾਰਕ ਮਨੋਰੰਜਨ, ਮਨੋਰੰਜਨ ਅਤੇ ਦੇਸ਼ ਭਗਤ ਵਜੋਂ ਉਤਸ਼ਾਹਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ. ਯੁੱਧ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਪਰਿਵਾਰ ਹੁਣ ਆਰਥਿਕ ਕਾਰਨਾਂ ਕਰਕੇ ਬਾਗਬਾਨੀ ਵਿਚ ਮੁਹਾਰਤ ਹਾਸਲ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਕਈ ਸਾਲਾਂ ਤੋਂ ਅਜੇ ਵੀ ਭੋਜਨ ਦੀ ਸਪਲਾਈ ਘੱਟ ਸੀ.

ਵਿਕਟੋਰੀ ਗਾਰਡਨ ਹੁਣ

ਜਦੋਂ ਕਿ ਆਰਥਿਕ ਸਥਿਰਤਾ ਲਈ ਬਗੀਚੀ ਬਣਾਉਣ ਅਤੇ ਪਰਿਵਾਰ ਦੇ ਮੇਜ਼ 'ਤੇ ਸਿਹਤਮੰਦ, ਭਿੰਨ, ਤਾਜ਼ਾ ਭੋਜਨ ਪਾਉਣਾ ਅਜੇ ਵੀ ਜ਼ਰੂਰੀ ਹੈ, ਅੱਜ ਵੀ ਹੋਰ ਪ੍ਰੇਰਣਾਵਾਂ ਹਨ.

ਕੋਰੋਨਾਵਾਇਰਸ ਸੰਕਟ ਦੇ ਜ਼ਰੀਏ ਜਿੱਤ ਦੇ ਆਪਣੇ ਰਸਤੇ ਦਾ ਬਾਗ਼ਬਾਨੀ ਕਰਨਾ ਕੁਝ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਇਕੱਲਤਾ ਅਤੇ ਚਿੰਤਾ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਤੋਂ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ. ਇੱਕ ਬਗੀਚੀ ਦਾ ਕੰਮ ਕਰਨਾ ਸਾਡੀ ਮਾਨਸਿਕ ਸਿਹਤ ਅਤੇ ਤੰਦਰੁਸਤੀ 'ਤੇ ਇੱਕ ਸਹੀ docuੰਗ ਨਾਲ ਦਰਜ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸਕਾਰਾਤਮਕ ਪ੍ਰਭਾਵ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ. ਬਾਗਬਾਨੀ ਦੀ ਸਿਹਤ ਸ਼ਕਤੀ ਸਾਨੂੰ ਤੰਦਰੁਸਤ ਰੱਖਣ ਵਿਚ ਸਹਾਇਤਾ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਸਾਨੂੰ ਕੁਦਰਤ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਬਣਨ ਦੇ ਯੋਗ ਬਣਾਉਂਦੀ ਹੈ, ਆਪਣਾ ਸੰਤੁਲਨ ਬਹਾਲ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਇੰਦਰੀਆਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਦੀ ਹੈ.

ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਜਾਣਦੇ ਹੋ: ਬਸ ਹਰੇ ਰੰਗ ਉੱਤੇ ਵਿਚਾਰ ਕਰਨ ਨਾਲ ਸਾਨੂੰ ਅਰਾਮ ਕਰਨ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਥੱਕੇ ਹੋਏ ਦਿਮਾਗਾਂ ਨੂੰ ਰੀਚਾਰਜ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਸਹਾਇਤਾ ਲਈ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ. ਦਰਅਸਲ, ਕੁਦਰਤ ਨੇ ਸਾਡੇ 'ਤੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਾ ਜੀਵਨ ਵਧਾਉਣ ਵਾਲਾ ਪ੍ਰਭਾਵ ਪਾਇਆ ਹੈ ਕਿ ਕੁਝ ਖੋਜਕਰਤਾਵਾਂ ਨੇ "ਕੁਦਰਤ-ਘਾਟੇ ਦੇ ਵਿਗਾੜ" ਦੀ ਗੱਲ ਕਹੀ ਹੈ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਬੱਚਿਆਂ ਵਿੱਚ ਬਾਹਰੀ ਸੰਬੰਧਾਂ ਦੀ ਘਾਟ ਕਾਰਨ ਹੋਏ ਤਣਾਅ ਦੀ ਵਿਆਖਿਆ ਕਰਨ ਲਈ.

3 ਵਿਕਟੋਰੀ ਗਾਰਡਨ ਯੋਜਨਾਵਾਂ

ਇਸ ਲਈ, ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਆਪਣੇ ਪਹਿਲੇ ਖਾਣ ਵਾਲੇ ਬਗੀਚੇ ਨੂੰ ਬਣਾਉਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਕਿ ਬਾਗਬਾਨੀ ਦੇ ਸਾਰੇ ਮਹਾਨ ਪ੍ਰਭਾਵਾਂ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਆਪਣੇ ਭੋਜਨ ਨੂੰ ਵਧਾਉਣ ਦੇ ਵਿਹਾਰਕ ਲਾਭਾਂ ਨਾਲ ਜੋੜਦਾ ਹੈ, ਅਸੀਂ ਕੁਝ ਸ਼ੁਰੂਆਤੀ ਜਿੱਤ ਬਾਗ਼ ਯੋਜਨਾਵਾਂ ਨੂੰ ਇਕੱਠੇ ਜੋੜਿਆ ਹੈ!

ਗਾਰਡਨ ਲੇਆਉਟ 1: "ਵਿਅੰਜਨ" ਉੱਠਿਆ ਮੰਜਾ

ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਇੱਕ "ਵਿਅੰਜਨ" ਉਭਾਰਿਆ ਹੋਇਆ ਬਿਸਤਰਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਸੁਆਦੀ ਵਾ harvestੀ ਲਈ ਸਾਰੀ ਸਮੱਗਰੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਜੋ ਬਸੰਤ ਸਬਜ਼ੀਆਂ ਦੇ ਸੂਪ ਵਿੱਚ ਬਣ ਸਕਦੀ ਹੈ. ਪੂਰਾ ਖਾਕਾ, ਪੌਦੇ ਦੀ ਸੂਚੀ ਅਤੇ ਵੇਰਵੇ ਵੇਖੋ.

ਗਾਰਡਨ ਲੇਆਉਟ 2: “ਵਾਧਾ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਆਸਾਨ” ਸ਼ੁਰੂਆਤੀ ਗਾਰਡਨ

ਦੂਜੀ ਯੋਜਨਾ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕਰਕੇ ਬਣਾਈ ਗਈ ਸੀ ਪੁਰਾਣੇ ਕਿਸਾਨ ਦਾ ਪਥਰਾਅ ਗਾਰਡਨ ਪਲੈਨਰ ​​ਦਾ ਬੂਟਾ ਚੁਣਨ ਵਿੱਚ ਮਦਦ ਲਈ ਫਿਲਟਰ 'ਵਧਣ' ਚ ਅਸਾਨ ਹੈ '. ਇਸ ਯੋਜਨਾ ਵਿੱਚ ਸਿਰਫ ਚਾਰ ਸਧਾਰਣ ਬਿਸਤਰੇ ਹਨ ਅਤੇ ਬਣਾਈ ਰੱਖਣ ਲਈ ਸਿੱਧਾ ਹੈ. ਸ਼ੁਰੂਆਤੀ ਬਗੀਚੀਆਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਪਹਿਲੀ ਪਸੰਦੀਦਾ ਫਸਲਾਂ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਪਹਿਲੇ ਸਾਲ ਲਈ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਫਿਰ ਹੋਰ ਜੋੜਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿਉਂਕਿ ਉਤਸ਼ਾਹ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਫਲੱਸ਼ ਵਿੱਚ ਹਾਵੀ ਹੋਣਾ ਸੌਖਾ ਹੈ. ਪੂਰਾ ਖਾਕਾ, ਪੌਦੇ ਦੀ ਸੂਚੀ ਅਤੇ ਵੇਰਵੇ ਵੇਖੋ.

ਗਾਰਡਨ ਲੇਆਉਟ 3: ਛੋਟਾ ਸਲਾਦ ਗਾਰਡਨ

ਤੀਜੀ ਯੋਜਨਾ ਇੱਕ ਛੋਟਾ ਸਲਾਦ ਬਾਗ਼ ਹੈ, ਟਮਾਟਰ ਅਤੇ ਖੀਰੇ ਜੋ ਕਿ ਇੱਕ ਵਰਗ ਟ੍ਰੇਲਿਸ ਦੇ ਨਾਲ ਵੱਡੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ ਨਾਲ ਪੂਰਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ. ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵਧੇਰੇ ਸਲਾਦ ਦੇ ਹਰੇ ਨਾਲ ਬਦਲੋ ਅਤੇ ਇਹ ਸ਼ੈਲਟਰ ਵਾਲੇ ਛਾਂਵੇਂ ਕੋਨੇ ਲਈ ਇੱਕ ਆਦਰਸ਼ ਯੋਜਨਾ ਵੀ ਬਣਾਏਗੀ. ਤੁਹਾਡੇ ਸਾਹਮਣੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਦੇ ਬਾਹਰ ਕੁਝ ਖਾਣ ਵਾਲੇ ਫੁੱਲਾਂ ਅਤੇ ਜੜ੍ਹੀਆਂ ਬੂਟੀਆਂ ਨਾਲ ਪੂਰਕ ਸਲਾਦ ਪੱਤਿਆਂ ਦਾ ਤਾਜ਼ਾ ਸਾਫ਼ ਸਵਾਦ ਅਨਮੋਲ ਹੈ. ਬਾਗ਼ ਦਾ ਖਾਕਾ, ਪੌਦਿਆਂ ਦੀ ਸੂਚੀ ਅਤੇ ਵੇਰਵੇ ਵੇਖੋ.

ਅਲਮਨਾਕ ਗਾਰਡਨ ਯੋਜਨਾਬੰਦੀ ਸੰਦ

ਹੋਰ ਵੇਰਵਿਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਲਈ ਉਪਰੋਕਤ ਯੋਜਨਾਵਾਂ ਦੇ ਲਿੰਕਾਂ ਤੇ ਕਲਿੱਕ ਕਰੋ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਪੌਦਾ ਸੂਚੀ ਵੀ ਸ਼ਾਮਲ ਹੈ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਹਰੇਕ ਪੌਦੇ ਦੀ ਮਾਤਰਾ ਹੈ ਜਿਸਦੀ ਤੁਹਾਨੂੰ ਉਸ ਯੋਜਨਾ ਅਤੇ ਵਿੱਥ ਲਈ ਜ਼ਰੂਰਤ ਹੋਏਗੀ. ਪੌਦੇ ਲਗਾਉਣ ਦੀਆਂ ਤਾਰੀਖਾਂ ਇਕ ਆਮ ਜ਼ੋਨ 5 ਖੇਤਰ ਲਈ ਹਨ, ਪਰ ਸਾਡੇ ਗਾਰਡਨ ਪਲੈਨਰ ​​ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕਰਦਿਆਂ ਆਪਣੀ ਯੋਜਨਾ ਬਣਾਉਣਾ ਤੁਹਾਡੇ ਸਥਾਨਕ ਖੇਤਰ ਲਈ ਵਧੇਰੇ ਸਹੀ ਸਿਫਾਰਸ਼ਾਂ ਦੇਵੇਗਾ.

ਆਓ ਆਪਾਂ 21 ਵੀਂ ਸਦੀ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ "ਜਿੱਤ" ਦੇ ਬਾਗਾਂ ਨੂੰ ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ ਲਿਆਉਣ ਦੇ ਤਰੀਕੇ ਲੱਭੀਏ!


ਸਿਲਕੀ ਮੁਰਗੀ ਪਾਲਣ

ਸਿਲਕੀ ਚਿਕਨ ਕਿਸੇ ਵੀ ਦੂਜੇ ਤੋਂ ਉਲਟ ਹੈ ਅਤੇ ਤੁਹਾਡੇ ਵਿਹੜੇ ਦੇ ਚਿਕਨ ਕੋਪ ਵਿਚ ਇਕ ਇਲੈਕਟ੍ਰਿਕ ਫਲੇਅਰ ਸ਼ਾਮਲ ਕਰੇਗਾ. ਸਿਲਕੀ ਚਿਕਨ ਇਸ ਦੇ ਰੇਸ਼ਮੀ, ਫਲੱਫੀਆਂ ਖੰਭਾਂ ਲਈ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਪੂਰੀ ਆਕਾਰ ਦੀਆਂ ਅਤੇ ਬੈਂਤਮ ਕਿਸਮਾਂ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਇਹ ਮੁਰਗੀ ਨਸਲਾਂ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਸ਼੍ਰੇਣੀ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਹੈ. ਵੇਖਣ ਲਈ ਦਿਲਚਸਪ, ਮਸ਼ਹੂਰ ਦੋਸਤਾਨਾ ਅਤੇ ਛੋਹਣ ਲਈ ਨਰਮ, ਇਹ ਨਸਲ ਇੱਕ ਵਧੀਆ ਪਾਲਤੂ ਜਾਨਵਰ ਦੇ ਨਾਲ ਨਾਲ ਇੱਕ ਵਿਨੀਤ ਪਰਤ ਬਣਾਉਂਦੀ ਹੈ.

ਸਿਲਕੀ ਚਿਕਨ ਦਾ ਇਤਿਹਾਸ

ਹਾਲਾਂਕਿ ਕੋਈ ਵੀ ਬਿਲਕੁਲ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ ਕਿ ਇਸ ਨਸਲ ਨੂੰ ਕਦੋਂ ਅਤੇ ਕਿਵੇਂ ਵਿਕਸਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਸਿਲਕੀ ਚਿਕਨ ਸਦੀਆਂ ਤੋਂ ਆਸਪਾਸ ਰਿਹਾ ਹੈ. ਸਭ ਤੋਂ ਮਹੱਤਵਪੂਰਣ ਗੱਲ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਇਸ ਦਾ ਜ਼ਿਕਰ ਮਾਰਕੋ ਪੋਲੋ ਦੇ 13 ਵੀਂ ਸਦੀ ਦੇ ਯਾਤਰਾ ਰਸਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ. ਸਿਲਕ ਰੂਟ ਨਸਲ ਨੂੰ ਏਸ਼ੀਆ ਤੋਂ ਅਤੇ ਪੱਛਮ ਵਿਚ ਲਿਆਇਆ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਇਸ ਅਜੀਬ ਲੱਗ ਰਹੀ ਪੰਛੀ ਬਾਰੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਮਿਥਿਹਾਸਕ ਅਤੇ ਕਹਾਣੀਆਂ ਆਈਆਂ. ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਲਈ, ਡੱਚ ਪ੍ਰਜਨਨ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੇ ਦਾਅਵਾ ਕੀਤਾ ਕਿ ਸਿਲਕੀ ਚਿਕਨ ਖਰਗੋਸ਼ ਅਤੇ ਮੁਰਗੀ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਦਾ ਇੱਕ ਕ੍ਰਾਸ ਸੀ. ਬੇਸ਼ੱਕ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦਾਅਵਿਆਂ ਦੀ ਕੋਈ ਸੱਚਾਈ ਨਹੀਂ ਸੀ. ਅਮੈਰੀਕਨ ਸਟੈਂਡਰਡ ਆਫ ਪਰਫੈਕਸ਼ਨ ਨੇ 1874 ਵਿਚ ਨਸਲ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ ਲਿਆ ਅਤੇ 21 ਵੀਂ ਸਦੀ ਤਕ ਨਸਲ ਵਿਹੜੇ ਦੇ ਕਿਸਾਨਾਂ ਲਈ ਇਕ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸਜਾਵਟੀ ਮੁਰਗੀ ਨਸਲ ਸੀ.

ਨਸਲ ਦੀਆਂ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਤਾਵਾਂ

ਇਕ ਛੋਟਾ ਜਿਹਾ ਚਿਕਨ, ਇਕ ਪੂਰਨ ਆਕਾਰ ਦਾ ਨਰ ਸਿਲਕੀ ਚਿਕਨ ਸਿਰਫ 4 ਪੌਂਡ ਭਾਰ ਦਾ ਹੈ. ਇਹ ਨਰਮ ਅਤੇ ਰੱਫੜ ਅਤੇ ਉਡਾਣ ਭਰਨ ਦੇ ਅਯੋਗ ਹੈ. ਸਿਲਕੀ ਚਿਕਨ ਦੀ ਚਮੜੀ ਕਾਲੀ ਹੈ ਅਤੇ ਇਹ ਕਈ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਖੰਭ ਰੰਗਾਂ ਵਿਚ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿਚ ਕਾਲੀ, ਚਿੱਟਾ, ਨੀਲਾ, ਸਲੇਟੀ, ਪਾਰਟ੍ਰਿਜ ਅਤੇ ਮੱਝ ਸ਼ਾਮਲ ਹਨ. ਕੁਝ ਸਿਲਕੀ ਮੁਰਗੀ ਦਾੜ੍ਹੀ ਹਨ ਅਤੇ ਹੋਰ ਨਹੀਂ ਹਨ. ਸਾਰਿਆਂ ਦੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਅਤੇ ਪੰਜ ਅੰਗੂਠੇ ਹਨ. ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਦੋਸਤਾਨਾ ਸ਼ਖਸੀਅਤਾਂ ਲਈ ਜਾਣੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਖਾਸ ਤੌਰ 'ਤੇ ਚੰਗੇ ਪਾਲਤੂ ਜਾਨਵਰਾਂ ਅਤੇ ਬੱਚਿਆਂ ਲਈ ਪਾਲਣ ਪੋਸ਼ਣ ਵਿੱਚ ਸਹਾਇਤਾ ਦੇਣ ਲਈ ਮੁਰਗੀ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਨ. ਹਰ ਸਾਲ ਲਗਭਗ 100 ਅੰਡੇ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਯਕੀਨਨ ਚਿਕਨ ਦੀਆਂ ਨਸਲਾਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਪਰਤਾਂ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ. ਉਹ ਬਹੁਤ ਹੀ ਬੇਰੁਜ਼ਗਾਰ ਹਨ, ਹਾਲਾਂਕਿ, ਅਤੇ ਜੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਅਜਿਹਾ ਕਰਨ ਦਾ ਮੌਕਾ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤਾਂ ਉਹ ਹੋਰ ਪੰਛੀਆਂ ਦੀ raiseਲਾਦ ਵੀ ਵਧਾਉਂਦੇ ਹਨ. ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਬ੍ਰੌਡਨੀਸਨ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮੁਕਾਬਲਤਨ ਘੱਟ ਅੰਡੇ ਦੇ ਉਤਪਾਦਨ ਦਾ ਇਕ ਵੱਡਾ ਕਾਰਨ ਹੈ. ਅੰਡੇ ਦੇ ਉਤਪਾਦਨ ਨੂੰ ਵਧਾਉਣ ਲਈ, ਹਰ ਰੋਜ਼ ਜਿੰਨੀ ਜਲਦੀ ਹੋ ਸਕੇ ਅੰਡੇ ਇਕੱਠੇ ਕਰੋ ਇਸ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਕਿ ਤੁਹਾਡੇ ਸਿਲਕੀ ਚਿਕਨ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ 'ਤੇ ਬੈਠਣ ਦਾ ਮੌਕਾ ਮਿਲੇ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਕੱchਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰੋ.
ਅੰਡੇ.

ਸਿਲਕੀ ਮੁਰਗੀ ਆਮ ਤੌਰ ਤੇ ਪੱਛਮ ਵਿੱਚ ਮੀਟ ਲਈ ਨਹੀਂ ਉਭਾਰੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਕਾਲਾ ਮਾਸ ਅਟੱਲ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ. ਕੁਝ ਏਸ਼ੀਅਨ ਸਭਿਆਚਾਰਾਂ ਵਿੱਚ, ਹਾਲਾਂਕਿ, ਇਹ ਇੱਕ ਅਨਮੋਲ ਕੋਮਲਤਾ ਹੈ. ਸਿਲਕੀ ਮੁਰਗੀ ਚੀਨੀ ਦੀ ਦਵਾਈ ਵਿਚ ਵੀ ਵਰਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ.

ਸਿਲਕੀ ਚੂਚੇ ਹਾਸਲ ਕਰਨਾ

ਸਿਲਕੀ ਚਿਕਸ ਨੂੰ ਕਈਂ ​​ਕੰਪਨੀਆਂ ਤੋਂ purchasedਨਲਾਈਨ ਖਰੀਦਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ. ਉਹ ਤੁਹਾਡੇ ਸਥਾਨਕ ਫਾਰਮ ਸਪਲਾਈ ਸਟੋਰ ਤੋਂ ਵੀ ਕਦੇ-ਕਦੇ ਉਪਲਬਧ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ. ਸਿਲਕੀ ਚਿਕਨ ਬ੍ਰੀਡਰ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ foundਨਲਾਈਨ ਪਾਏ ਜਾ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਪ੍ਰੀਮੀਅਮ ਕੀਮਤ ਲਈ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਨਸਲ ਦੇ ਦਿਖਾਉਣ ਵਾਲੇ ਮੁਰਗੇ ਦੀ ਪੇਸ਼ਕਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ. ਕੋਈ ਫ਼ਰਕ ਨਹੀਂ ਪੈਂਦਾ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਤੁਹਾਡੀਆਂ ਨਵੀਆਂ ਚੂਚਿਆਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਕੁਝ ਹਫ਼ਤਿਆਂ ਲਈ ਇੱਕ ਬਕਸੇ ਵਿੱਚ ਗਰਮ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ. ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਖੁਰਾਕ ਅਤੇ ਪਾਣੀ ਦੀ ਨਿਰੰਤਰ ਸਪਲਾਈ ਦੀ ਜ਼ਰੂਰਤ ਹੋਏਗੀ. ਸਿਲਕੀ ਚੂਚਿਆਂ ਦੇ ਪੱਕਣ ਵਿੱਚ ਦੇਰ ਹੁੰਦੀ ਹੈ. ਇਸਦਾ ਅਰਥ ਹੈ ਕਿ ਕੁਝ ਚਿਰ ਲਈ ਮਾਦਾ ਚੂਚੇ ਤੋਂ ਮਰਦ ਨੂੰ ਦੱਸਣਾ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹੋਵੇਗਾ. ਤੁਹਾਡਾ ਪਹਿਲਾ ਸੁਰਾਗ ਉਦੋਂ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ ਜਦੋਂ ਉਹ ਜਾਂ ਤਾਂ ਕਾਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਨ ਜਾਂ ਅੰਡੇ ਦੇਣਗੇ, ਜਿਸ ਵਿਚ ਅੱਠ ਮਹੀਨੇ ਜਾਂ ਇਸ ਤੋਂ ਵੀ ਵੱਧ ਸਮਾਂ ਲੱਗ ਸਕਦਾ ਹੈ! ਇਹ ਮੁਰਗੀ ਨਸਲਾਂ ਵਿਚ ਵਿਲੱਖਣ ਹੈ.

ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਤੁਹਾਡੇ ਚੂਚੇ ਵੱਡੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਰਹਿਣ ਲਈ ਕਾਫ਼ੀ ਜਗ੍ਹਾ ਅਤੇ ਘੁੰਮਣ ਲਈ ਇੱਕ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਜਗ੍ਹਾ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕਰੋ, ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਤੋਂ ਸੁਰੱਖਿਅਤ. ਆਪਣੇ ਚਿਕਨ ਦੇ ਕੋਪ ਨੂੰ ਸਾਫ਼ ਰੱਖੋ, ਆਪਣੇ ਮੁਰਗੀਆਂ ਦੀ ਕੁਆਲਟੀ ਭੋਜਨ ਦਿਓ, ਅਤੇ ਉਹ ਲੰਬੀ ਅਤੇ ਲਾਭਕਾਰੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਜੀਉਣਗੇ. ਚੰਗੀ ਦੇਖਭਾਲ ਦੇ ਨਾਲ, ਇੱਕ ਸਿਲਕੀ ਚਿਕਨ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ 7-9 ਸਾਲ ਜਿਉਂਦਾ ਹੈ.

ਸਿਲਕੀ ਮੁਰਗੀ ਨੌਵਿਆਂ ਅਤੇ ਤਜਰਬੇਕਾਰ ਵਿਹੜੇ ਵਿਹੜੇ ਲਈ ਇਕੋ ਜਿਹੇ ਹਨ. ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਦੋਸਤਾਨਾ ਸ਼ਖਸੀਅਤ, ਵਿਲੱਖਣ ਦਿੱਖ ਅਤੇ ਨਰਮ ਖੰਭ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕਿਸੇ ਵੀ ਝੁੰਡ ਵਿਚ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਜੋੜ ਦਿੰਦੇ ਹਨ.


ਕਿਵੇਂ ਚਿਕਨ ਨੇ ਵਿਸ਼ਵ ਨੂੰ ਜਿੱਤਿਆ

ਪੱਛਮੀ ਸਭਿਅਤਾ ਨੂੰ ਬਚਾਉਣ ਵਾਲੀ ਮੁਰਗੀ ਦੀ ਖੋਜ ਪੰਜਵੇਂ ਸਦੀ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਦਹਾਕੇ ਵਿੱਚ ਯੂਨਾਨ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਸੜਕ ਦੇ ਕਿਨਾਰੇ, ਬੀ.ਸੀ. ਅਥੇਨੀਅਨ ਜਨਰਲ ਥੈਮਿਸਟੋਕਲਸ, ਹਮਲਾਵਰ ਫ਼ਾਰਸੀ ਫ਼ੌਜਾਂ ਦਾ ਟਾਕਰਾ ਕਰਨ ਲਈ ਜਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਦੋ ਕੁੱਕੜ ਲੜਦੇ ਹੋਏ ਵੇਖਣ ਲਈ ਰੁਕ ਗਏ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਫ਼ੌਜਾਂ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ: “ਵੇਖ, ਇਹ ਆਪਣੇ ਦੇਵੀ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਆਪਣੇ ਪੁਰਖਿਆਂ ਦੀਆਂ ਯਾਦਗਾਰਾਂ, ਮਹਿਮਾ ਲਈ ਨਹੀਂ ਲੜਦੇ, ਆਜ਼ਾਦੀ ਜਾਂ ਆਪਣੇ ਬੱਚਿਆਂ ਦੀ ਸੁਰੱਖਿਆ ਲਈ, ਪਰ ਸਿਰਫ ਇਸ ਲਈ ਕਿ ਇਕ ਦੂਸਰੇ ਨੂੰ ਰਾਹ ਨਹੀਂ ਦੇਵੇਗਾ. ” ਕਹਾਣੀ ਇਹ ਬਿਆਨ ਨਹੀਂ ਕਰਦੀ ਹੈ ਕਿ ਹਾਰਨ ਵਾਲੇ ਨਾਲ ਕੀ ਵਾਪਰਿਆ, ਅਤੇ ਨਾ ਹੀ ਸਮਝਾਇਆ ਗਿਆ ਕਿ ਕਿਉਂ ਸਿਪਾਹੀਆਂ ਨੇ ਸਹਿਜ ਹਮਲਾਵਰਤਾ ਦੇ ਇਸ ਪ੍ਰਦਰਸ਼ਨ ਨੂੰ ਅਰਥਹੀਣ ਅਤੇ ਉਦਾਸ ਕਰਨ ਦੀ ਬਜਾਏ ਪ੍ਰੇਰਣਾਦਾਇਕ ਪਾਇਆ. ਪਰ ਇਤਿਹਾਸ ਰਿਕਾਰਡ ਕਰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਯੂਨਾਨੀਆਂ ਨੇ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਿਲੋਂ ਕੀਤਾ, ਹਮਲਾਵਰਾਂ ਨੂੰ ਭਜਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ, ਸਭਿਅਤਾ ਨੂੰ ਬਚਾ ਕੇ ਰੱਖਿਆ ਕਿ ਅੱਜ ਉਨ੍ਹਾਂ ਹੀ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਰੋਟੀ, ਤਲਣ ਅਤੇ ਚਟਣੀ ਦੀ ਚੋਣ ਵਿੱਚ ਡੁਬੋ ਕੇ ਸਨਮਾਨਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ. ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੁੱਕੜਾਂ ਦੀ ਸੰਤਾਨ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਚ ਸਕਦੀ ਹੈ - ਜੇ ਉਹ ਇੰਨੀ ਡੂੰਘੀ ਸੋਚ ਦੇ ਕਾਬਲ ਸਨ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਪੁਰਖਿਆਂ ਕੋਲ ਇਸਦਾ ਉੱਤਰ ਦੇਣ ਲਈ ਬਹੁਤ ਕੁਝ ਸੀ.

ਇਸ ਕਹਾਣੀ ਤੋਂ

ਚਿਕਨ ਨੇ 21 ਵੀਂ ਸਦੀ ਵਿੱਚ ਰਾਜ ਕੀਤਾ. (ਟਿਮ ਓ ਬ੍ਰਾਇਨ)

ਸਬੰਧਤ ਸਮੱਗਰੀ

ਚਿਕਨ ਸਾਡੇ ਯੁੱਗ ਦਾ ਸਰਵ ਵਿਆਪਕ ਭੋਜਨ ਹੈ, ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਕਈ ਸਭਿਆਚਾਰਕ ਸੀਮਾਵਾਂ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ. ਇਸ ਦੇ ਹਲਕੇ ਸੁਆਦ ਅਤੇ ਇਕਸਾਰ ਬਣਤਰ ਦੇ ਨਾਲ, ਚਿਕਨ ਲਗਭਗ ਕਿਸੇ ਵੀ ਰਸੋਈ ਦੇ ਸੁਆਦ ਪੈਲੈਟ ਲਈ ਇਕ ਦਿਲਚਸਪ ਖਾਲੀ ਕੈਨਵਸ ਪੇਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ. ਬ੍ਰਿਟੇਨ ਦੀ ਇੱਕ ਪੀੜ੍ਹੀ ਇਸ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਵਿੱਚ ਬੁਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆ ਰਹੀ ਹੈ ਕਿ ਚਿਕਨ ਟਿੱਕਾ ਮਸਾਲਾ ਰਾਸ਼ਟਰੀ ਪਕਵਾਨ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹੀ ਗੱਲ ਚੀਨ ਵਿੱਚ ਕੈਂਟਕੀ ਫ੍ਰਾਈਡ ਚਿਕਨ ਦੇ ਨਾਲ ਹੋ ਰਹੀ ਹੈ. ਬਹੁਤ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ ਜਦੋਂ ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਪਰਿਵਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਵਿਹੜੇ ਦੇ ਦੁਆਲੇ ਕੁਝ ਕੁਕੜੀਆਂ ਚੱਲ ਰਹੀਆਂ ਸਨ ਜੋ ਫੜ ਕੇ ਰਾਤ ਦੇ ਖਾਣੇ ਵਿੱਚ ਬਦਲੀਆਂ ਜਾ ਸਕਦੀਆਂ ਸਨ, ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਅਮਰੀਕੀਆਂ ਲਈ ਮੁਰਗੀ ਇੱਕ ਅਸੁਰੱਖਿਅਤ, ਭੜਕਾ. ਪਕਵਾਨ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ. ਜਦੋਂ ਲੇਖਕ ਜੈਕ ਕੈਨਫੀਲਡ ਮਨੋਵਿਗਿਆਨਕ ਆਰਾਮ ਲਈ ਇਕ ਅਲੰਕਾਰ ਦੀ ਭਾਲ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਉਸਨੇ ਇਸ ਨੂੰ "ਰੂਹ ਲਈ ਕਲੇਮ ਚੌਾਡਰ" ਨਹੀਂ ਕਿਹਾ.

ਮੁਰਗੀ ਨੇ ਅਜਿਹਾ ਸਭਿਆਚਾਰਕ ਅਤੇ ਰਸੋਈ ਦਬਦਬਾ ਕਿਵੇਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ? ਇਹ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਹੈਰਾਨੀ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ ਕਿ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਪੁਰਾਤੱਤਵ-ਵਿਗਿਆਨੀਆਂ ਦੁਆਰਾ ਇਸ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਦੇ ਚਾਨਣ ਵਿਚ ਕਿ ਮੁਰਗੀ ਖਾਣ ਲਈ ਨਹੀਂ ਬਲਕਿ ਕਾਕਫਾਈਟਿੰਗ ਲਈ ਪਹਿਲਾਂ ਪਾਲਣ ਪੋਸ਼ਣ ਕੀਤੀ ਗਈ ਸੀ. 20 ਵੀਂ ਸਦੀ ਵਿਚ ਵੱਡੇ ਪੱਧਰ 'ਤੇ ਉਦਯੋਗਿਕ ਉਤਪਾਦਨ ਦੇ ਆਉਣ ਤਕ, ਮੁਰਗੀ ਦਾ ਆਰਥਿਕ ਅਤੇ ਪੋਸ਼ਣ ਯੋਗਦਾਨ ਮਾਮੂਲੀ ਸੀ. ਵਿਚ ਬੰਦੂਕ, ਕੀਟਾਣੂ ਅਤੇ ਸਟੀਲ, ਜੈਰਡ ਡਾਇਮੰਡ ਨੇ "ਛੋਟੇ ਘਰੇਲੂ ਥਣਧਾਰੀ ਜਾਨਵਰਾਂ ਅਤੇ ਘਰੇਲੂ ਪੰਛੀਆਂ ਅਤੇ ਕੀੜੇ-ਮਕੌੜਿਆਂ" ਵਿੱਚ ਮੁਰਗੀਆ ਨੂੰ ਸੂਚੀਬੱਧ ਕੀਤਾ ਜੋ ਮਨੁੱਖਤਾ ਲਈ ਫਾਇਦੇਮੰਦ ਰਹੇ ਹਨ ਪਰ ਇਤਿਹਾਸ ਦੇ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨੂੰ ਬਦਲਣ ਲਈ ਘੋੜੇ ਜਾਂ ਬਲਦ ਦੇ ਬਿਲਕੁਲ ਉਲਟ - ਕਹਾਵਤਾਂ ਤੋਂ ਬਾਹਰ did ਬਹੁਤ ਘੱਟ ਕੀਤਾ. ਫਿਰ ਵੀ, ਚਿਕਨ ਨੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਸਾਲਾਂ ਦੌਰਾਨ ਸਭਿਆਚਾਰ, ਕਲਾ, ਪਕਵਾਨ, ਵਿਗਿਆਨ ਅਤੇ ਧਰਮ ਵਿਚ ਯੋਗਦਾਨ ਪਾਉਣ ਲਈ ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਕੀਤਾ. ਮੁਰਗੀ ਕੁਝ ਸਭਿਆਚਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਪਵਿੱਤਰ ਜਾਨਵਰ ਸਨ ਅਤੇ ਅਜੇ ਵੀ ਹਨ. ਅਜੀਬ ਅਤੇ ਸਦਾ ਜਾਗਦੀ ਮੁਰਗੀ ਪਾਲਣ ਪੋਸ਼ਣ ਅਤੇ ਜਣਨ ਸ਼ਕਤੀ ਦਾ ਵਿਸ਼ਵਵਿਆਪੀ ਪ੍ਰਤੀਕ ਸੀ. ਅੰਡਿਆਂ ਨੂੰ ਮਿਸਰ ਦੇ ਮੰਦਰਾਂ ਵਿਚ ਲਟਕਾਇਆ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਤਾਂ ਜੋ ਦਰਿਆ ਭਰਪੂਰ ਨਦੀ ਦਾ ਹੜ੍ਹ ਆ ਸਕੇ. ਜੰਗਲੀ ਕੁੱਕੜ (ਏ. ਕੇ. ਏ. ਕੁੱਕੜ) ਕੁਆਰੇਪਣ ਦਾ ਵਿਸ਼ਵਵਿਆਪੀ ਸੂਚਕ ਸੀ — ਪਰੰਤੂ, ਜ਼ੋਰਾਸਟ੍ਰਿਸਟਿਜ਼ਮ ਦੀ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਫਾਰਸੀ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਵਿੱਚ, ਇੱਕ ਸੁਹਿਰਦ ਆਤਮਾ ਜਿਹੜੀ ਸਵੇਰ ਵੇਲੇ ਹਨੇਰੇ ਅਤੇ ਰੋਸ਼ਨੀ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਬ੍ਰਹਿਮੰਡੀ ਸੰਘਰਸ਼ ਵਿੱਚ ਤਬਦੀਲੀ ਲਿਆਉਣ ਲਈ ਉਤਰੇਗੀ. ਰੋਮੀਆਂ ਲਈ, ਮੁਰਗੀ ਦੀ ਕਾਤਲ ਐਪ ਕਿਸਮਤ ਦੀ ਖ਼ਾਤਰ ਸੀ, ਖ਼ਾਸਕਰ ਜੰਗ ਦੇ ਸਮੇਂ. ਮੁਰਗੀ ਰੋਮਨ ਫ਼ੌਜਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਸਨ, ਅਤੇ ਲੜਾਈ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਵਿਵਹਾਰ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਦੇਖਿਆ ਗਿਆ ਸੀ ਚੰਗੀ ਭੁੱਖ ਦਾ ਮਤਲਬ ਜਿੱਤ ਦੀ ਸੰਭਾਵਨਾ ਸੀ. ਸਿਸੀਰੋ ਦੀਆਂ ਲਿਖਤਾਂ ਅਨੁਸਾਰ, ਜਦੋਂ 249 ਬੀ.ਸੀ. ਵਿਚ ਸਮੁੰਦਰੀ ਲੜਾਈ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਪੰਛੀਆਂ ਦੀ ਇਕ ਟੁਕੜੀ ਨੇ ਖਾਣ ਤੋਂ ਇਨਕਾਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਤਾਂ ਇਕ ਗੁੱਸੇ ਹੋਏ ਕੌਂਸਲ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਜਹਾਜ਼ ਵਿਚ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ. ਇਤਿਹਾਸ ਰਿਕਾਰਡ ਕਰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਹਾਰ ਗਿਆ ਸੀ.

ਪਰ ਇਕ ਵੱਡੀ ਧਾਰਮਿਕ ਪਰੰਪਰਾ - ਵਿਅੰਗਾਤਮਕ ਤੌਰ 'ਤੇ, ਉਹ ਇਕ ਜਿਸਨੇ ਮੈਟਜ਼ੋ-ਗੇਂਦ ਦੇ ਸੂਪ ਅਤੇ ਐਤਵਾਰ ਦੇ ਚਿਕਨ ਡਿਨਰ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ - ਮੁਰਗੀ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਧਾਰਮਿਕ ਮਹੱਤਤਾ ਦੇ ਨਾਲ ਰੰਗਣ ਵਿਚ ਅਸਫਲ ਰਿਹਾ. ਪੁਰਾਣੇ ਨੇਮ ਦੀਆਂ ਰਸਮਾਂ ਦੀ ਰਸਮ ਬਾਰੇ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ ਕਿ ਪੋਲਟਰੀ ਨਾਲੋਂ ਲਾਲ ਮੀਟ ਲਈ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਉੱਤੇ ਵੱਖਰੀ ਤਰਜੀਹ ਹੈ. ਲੇਵੀਆਂ 5: 7 ਵਿੱਚ, ਦੋ ਕੱਛੂਆਂ ਜਾਂ ਕਬੂਤਰਾਂ ਦੀ ਭੇਟ ਚੜ੍ਹਾਉਣ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਹੈ ਜੇ ਪ੍ਰਸ਼ਨ ਵਿੱਚ ਪਾਪੀ ਲੇਲੇ ਦਾ ਸਮਰਥਨ ਕਰਨ ਦੇ ਅਯੋਗ ਹੈ, ਪਰ ਕਿਸੇ ਵੀ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਭੂ ਇੱਕ ਮੁਰਗੀ ਦੀ ਬੇਨਤੀ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ. ਮੱਤੀ 23:37 ਵਿਚ ਇਕ ਹਵਾਲਾ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੈ ਜਿਸ ਵਿਚ ਯਿਸੂ ਨੇ ਯਰੂਸ਼ਲਮ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਦੇਖਭਾਲ ਦੀ ਤੁਲਨਾ ਉਸ ਕੁੱਕੜ ਨਾਲ ਕੀਤੀ ਸੀ ਜੋ ਉਸ ਦੇ ਝੁੰਡ ਦੀ ਦੇਖਭਾਲ ਕਰਦੀ ਹੈ. ਇਹ ਚਿੱਤਰ, ਜੇ ਇਸ ਨੂੰ ਫੜ ਲੈਂਦਾ, ਤਾਂ ਈਸਾਈ ਆਈਕਨੋਗ੍ਰਾਫੀ ਦੇ completelyੰਗ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬਦਲ ਸਕਦਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਦੀ ਬਜਾਏ ਚੰਗੇ ਚਰਵਾਹੇ ਦੀ ਤਸਵੀਰ ਨਾਲ ਦਬਦਬਾ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ. ਕੁੱਕੜ ਇੰਜੀਲਾਂ ਵਿਚ ਇਕ ਛੋਟੀ ਜਿਹੀ ਪਰ ਮਹੱਤਵਪੂਰਣ ਭੂਮਿਕਾ ਨਿਭਾਉਂਦਾ ਹੈ ਜਿਸ ਵਿਚ ਉਸ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰਨ ਵਿਚ ਮਦਦ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਸੀ ਜੋ ਪਤਰਸ ਨੇ “ਕੁੱਕੜ ਦੇ ਬਾਂਗ ਦੇਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ” ਯਿਸੂ ਨੂੰ ਨਕਾਰਿਆ ਸੀ। (ਨੌਵੀਂ ਸਦੀ ਵਿਚ, ਪੋਪ ਨਿਕੋਲਸ ਪਹਿਲੇ ਨੇ ਫ਼ੈਸਲਾ ਕੀਤਾ ਕਿ ਇਕ ਚੂਹੇ ਦੀ ਤਸਵੀਰ ਨੂੰ ਹਰ ਚਰਚ ਦੇ ਉਪਰ ਚੜ੍ਹਾਉਣ ਦੀ ਯਾਦ ਦਿਵਾਉਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ — ਇਸੇ ਕਰਕੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਚਰਚਾਂ ਵਿਚ ਅਜੇ ਵੀ ਚੱਕਰੇ ਆਕਾਰ ਵਾਲੀਆਂ ਮੌਸਮ ਦੀਆਂ ਤੰਦਾਂ ਹਨ.) ਕੁੱਕੜ ਦਾ ਕੋਈ ਮਤਲਬ ਨਹੀਂ ਕੁਝ ਸਮਾਂ ਬੀਤਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਕੁਝ ਵੀ ਕੀਤਾ, ਪਰ ਵਿਸ਼ਵਾਸਘਾਤ ਦੇ ਨਾਲ ਇਸ ਦੂਜੀ ਸਾਂਝ ਨੇ ਸ਼ਾਇਦ ਪੱਛਮੀ ਸਭਿਆਚਾਰ ਵਿੱਚ ਚਿਕਨ ਦੇ ਕਾਰਨ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਨਹੀਂ ਵਧਾਇਆ. ਅਜੋਕੀ ਅਮਰੀਕੀ ਵਰਤੋਂ ਵਿੱਚ, "ਚਿਕਨ" ਦੀਆਂ ਸੰਗਠਨਾਂ ਕਾਇਰਤਾ, ਤੰਤੂ ਚਿੰਤਾ ("ਅਸਮਾਨ ਡਿੱਗ ਰਹੀਆਂ ਹਨ!") ਅਤੇ ਬੇਅਸਰ ਪੈਨਿਕ ("ਬਿਨਾਂ ਸਿਰ ਦੇ ਮੁਰਗੀ ਵਾਂਗ ਭੱਜੇ") ਨਾਲ ਹਨ.

ਤੱਥ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਸਪੀਸੀਜ਼ ਦਾ ਨਰ ਕਾਫ਼ੀ ਭਿਆਨਕ ਜਾਨਵਰ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਖ਼ਾਸਕਰ ਜਦੋਂ ਨਸਲਾਂ ਅਤੇ ਲੜਾਈਆਂ ਲਈ ਸਿਖਲਾਈ ਦਿੱਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ. ਕੁਦਰਤ ਨੇ ਕੁੱਕੜ ਨੂੰ ਹੱਡੀ ਵਾਲੀ ਲੱਤ ਨਾਲ ਹਥਿਆਰਬੰਦ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੇ ਉਸ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਤਾ ਨੂੰ ਧਾਤ ਦੀ ਸਪੁਰਜ ਅਤੇ ਪੰਛੀ ਦੀ ਲੱਤ ਨਾਲ ਟੰਗੇ ਛੋਟੇ ਚਾਕੂਆਂ ਦੇ ਇੱਕ ਅਸਲਾ ਨਾਲ ਪੂਰਕ ਬਣਾਇਆ ਹੈ. ਕਾੱਕ ਫਾਈਟਿੰਗ ਯੂਨਾਈਟਿਡ ਸਟੇਟ ਵਿਚ ਗੈਰ ਕਾਨੂੰਨੀ ਹੈ. ਲੂਸੀਆਨਾ 2008 ਵਿਚ ਇਸ 'ਤੇ ਪਾਬੰਦੀ ਲਗਾਉਣ ਵਾਲਾ ਆਖਰੀ ਰਾਜ ਸੀ — ਅਤੇ ਆਮ ਤੌਰ' ਤੇ ਅਮਰੀਕੀ ਇਸ ਨੂੰ ਅਣਮਨੁੱਖੀ ਸਮਝਦੇ ਸਨ. ਪਰ ਦੁਨੀਆ ਦੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਜਿੱਥੇ ਕਾਨੂੰਨੀ ਜਾਂ ਗੈਰ ਕਾਨੂੰਨੀ lyੰਗ ਨਾਲ ਅਜੇ ਵੀ ਇਸਦਾ ਅਭਿਆਸ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਨੇ ਵਿਸ਼ਵ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਪੁਰਾਣੀ ਨਿਰੰਤਰ ਖੇਡ ਹੋਣ ਦਾ ਦਾਅਵਾ ਕੀਤਾ ਹੈ. ਕੁੱਕੜ ਦੇ ਲੜਾਕੂਆਂ ਦੇ ਕਲਾਤਮਕ ਚਿੱਤਰਣ ਪੁਰਾਣੇ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਫੈਲੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਪਹਿਲੀ ਸਦੀ ਦੇ ਏ.ਡੀ. ਮੋਜ਼ੇਕ ਪੌਂਪਈ ਵਿਚ ਇਕ ਘਰ ਨੂੰ ਸਜਾਇਆ. ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਯੂਨਾਨ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਪਰਗਮੁਮ ਨੇ ਸੈਨਿਕਾਂ ਦੀਆਂ ਆਉਣ ਵਾਲੀਆਂ ਪੀੜ੍ਹੀਆਂ ਨੂੰ ਬਹਾਦਰੀ ਸਿਖਾਉਣ ਲਈ ਇਕ ਕਾੱਕ ਫਾਈਟਿੰਗ ਐਫੀਥੀਏਟਰ ਸਥਾਪਤ ਕੀਤਾ.

ਪਾਲਤੂ ਮੁਰਗੀ ਦੀ ਟੂਡਰਾਂ ਵਾਂਗ ਵੰਸ਼ਾਵਲੀ ਹੈ, ਜੋ ਕਿ 7,000 ਤੋਂ 10,000 ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ ਫੈਲੀ ਹੋਈ ਹੈ ਅਤੇ ਹਾਲ ਹੀ ਦੀ ਖੋਜ ਅਨੁਸਾਰ, ਘੱਟੋ ਘੱਟ ਦੋ ਜੰਗਲੀ ਸੰਭਾਵਤ ਅਤੇ ਸੰਭਵ ਤੌਰ 'ਤੇ ਸ਼ੁਰੂਆਤੀ ਪਾਲਣ ਪੋਸ਼ਣ ਦੀ ਇੱਕ ਤੋਂ ਵੱਧ ਘਟਨਾਵਾਂ ਹਨ. ਸੰਭਵ ਤੌਰ 'ਤੇ ਮੁਰਗੀਆਂ ਨਾਲ ਸਬੰਧਤ ਪਹਿਲੀਆਂ ਜੈਵਿਕ ਹੱਡੀਆਂ ਉੱਤਰ-ਪੂਰਬੀ ਚੀਨ ਤੋਂ ਲਗਭਗ 5400 ਬੀ.ਸੀ. ਤੱਕ ਦੀਆਂ ਸਾਈਟਾਂ ਤੇ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਪਰ ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਜੰਗਲੀ ਪੂਰਵਜ ਕਦੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਠੰਡੇ, ਸੁੱਕੇ ਮੈਦਾਨਾਂ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ. ਇਸ ਲਈ ਜੇ ਉਹ ਸੱਚਮੁੱਚ ਮੁਰਗੀ ਦੀਆਂ ਹੱਡੀਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਲਾਜ਼ਮੀ ਕਿਤੇ ਹੋਰ ਕਿਤੇ, ਸ਼ਾਇਦ ਸੰਭਾਵਤ ਦੱਖਣ-ਪੂਰਬੀ ਏਸ਼ੀਆ ਤੋਂ ਆਏ ਹੋਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ. ਮੁਰਗੀ ਦਾ ਜੰਗਲੀ ਸੰਤਾਨ ਲਾਲ ਜੰਗਲ ਦਾ ਪੰਛੀ ਹੈ, ਗੈਲਸ ਗੈਲਸ, ਚਾਰਲਸ ਡਾਰਵਿਨ ਦੁਆਰਾ ਵਿਕਸਤ ਕੀਤੇ ਇੱਕ ਸਿਧਾਂਤ ਅਤੇ ਡੀ ਐਨ ਏ ਵਿਸ਼ਲੇਸ਼ਣ ਦੁਆਰਾ ਹਾਲ ਹੀ ਵਿੱਚ ਪੁਸ਼ਟੀ ਕੀਤੀ ਗਈ ਅਨੁਸਾਰ. ਆਧੁਨਿਕ ਮੁਰਗੀ ਦੇ ਨਾਲ ਪੰਛੀ ਦੀ ਸਮਾਨਤਾ ਨਰ ਦੇ ਲਾਲ ਰੰਗ ਦੀਆਂ ਲੜੀਆਂ ਅਤੇ ਕੰਘੀ ਵਿੱਚ ਸਪਸ਼ਟ ਹੈ, ਉਹ ਜੋਰ ਅਤੇ ਲੜਨ ਲਈ ਪ੍ਰਯੋਗ ਕਰਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਉਸ ਦਾ ਕੁੱਕੜ-ਡੂਡਲ-ਡੂ ਮੇਲ ਕਰਨ ਦੀ ਕਾਲ. ਗਿੱਲੀਆਂ ਰੰਗ ਵਾਲੀਆਂ maਰਤਾਂ ਅੰਡਿਆਂ ਨੂੰ ਭੁੰਨੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ ਅਤੇ ਬਗੀਚੇ ਦੀਆਂ ਮੁਰਗੀਆਂ ਵਾਂਗ ਫੜਦੀਆਂ ਹਨ. ਇਸ ਦੇ ਨਿਵਾਸ ਸਥਾਨ, ਜੋ ਕਿ ਉੱਤਰ-ਪੂਰਬੀ ਭਾਰਤ ਤੋਂ ਫਿਲੀਪੀਨਜ਼ ਤੱਕ ਫੈਲਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਜੀ. ਗੈਲਸ ਕੀੜੇ, ਬੀਜ ਅਤੇ ਫਲਾਂ ਲਈ ਜੰਗਲ ਦੇ ਫ਼ਰਸ਼ ਤੇ ਝਲਕਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਰਾਤ ਨੂੰ ਰੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਆਲ੍ਹਣੇ ਲਈ ਉੱਡਦੇ ਹਨ. ਇਹ ਉਨਾ ਹੀ ਉਡਾਨ ਦੇ ਬਾਰੇ ਹੈ ਜਿੰਨਾ ਕਿ ਇਹ ਪ੍ਰਬੰਧਿਤ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਇੱਕ thatਗੁਣ ਜਿਸ ਨੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਇਸ ਨੂੰ ਹਾਸਲ ਕਰਨ ਅਤੇ ਵਧਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ ਸੀ. ਇਹ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਅਫਰੀਕਾ ਦੇ ਮੁਰਗੀ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਸਹਾਇਤਾ ਕਰੇਗਾ, ਜਿਸਦੀ ਦੇਸੀ ਗਿੰਨੀ ਪੰਛੀ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਉੱਡਣ ਦੀ ਇੱਕ ਤੰਗ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਆਦਤ ਸੀ ਜਦੋਂ ਆਤਮਾ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਕੀਤਾ.

ਪਰ ਜੀ. ਗੈਲਸ ਆਧੁਨਿਕ ਚਿਕਨ ਦਾ ਇਕਲੌਤਾ ਸੰਕੇਤਕ ਨਹੀਂ ਹੈ. ਵਿਗਿਆਨੀਆਂ ਨੇ ਤਿੰਨ ਨਜ਼ਦੀਕੀ ਨਾਲ ਸਬੰਧਤ ਪ੍ਰਜਾਤੀਆਂ ਦੀ ਪਛਾਣ ਕੀਤੀ ਹੈ ਜੋ ਸ਼ਾਇਦ ਲਾਲ ਜੰਗਲ ਦੇ ਪੰਛੀ ਨਾਲ ਪੈਦਾ ਹੋਈ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ. ਪੱਕੇ ਤੌਰ 'ਤੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਹੋਰ ਪੰਛੀਆਂ ਨੇ ਪਸ਼ੂਆਂ ਦੇ ਡੀਐਨਏ ਵਿਚ ਕਿੰਨੇ ਜੈਨੇਟਿਕ ਪਦਾਰਥ ਦਾ ਯੋਗਦਾਨ ਪਾਇਆ, ਇਹ ਅੰਦਾਜ਼ਾ ਲਗਾਉਣ ਦਾ ਵਿਸ਼ਾ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ. ਤਾਜ਼ਾ ਖੋਜ ਦੱਸਦੀ ਹੈ ਕਿ ਆਧੁਨਿਕ ਮੁਰਗੀ ਦੱਖਣੀ ਭਾਰਤ ਦੇ ਸਲੇਟੀ ਜੰਗਲ ਦੇ ਪੰਛੀ ਤੋਂ ਘੱਟੋ ਘੱਟ ਇਕ ਗੁਣ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪੀਲੀ ਚਮੜੀ ਨੂੰ ਵਿਰਾਸਤ ਵਿਚ ਮਿਲੀ. ਦੀ ਪਾਲਤੂ ਨਸਲ ਕੀਤੀ ਸੀ ਜੀ. ਗੈਲਸ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਦੱਖਣ-ਪੂਰਬੀ ਏਸ਼ੀਆ ਤੋਂ ਫੈਲੀ, ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਚੀਨ ਜਾਂ ਦੱਖਣ-ਪੱਛਮ ਵੱਲ ਭਾਰਤ ਦੀ ਯਾਤਰਾ ਕੀਤੀ? ਜਾਂ ਪਸ਼ੂ ਪਾਲਣ ਦੇ ਦੋ ਵੱਖਰੇ ਦਿਲ-ਭੂਮੀ ਸਨ: ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਭਾਰਤ ਅਤੇ ਦੱਖਣ-ਪੂਰਬੀ ਏਸ਼ੀਆ? ਜਾਂ ਤਾਂ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਸੰਭਵ ਹੈ, ਪਰ ਚਿਕਨ ਦੇ ਜੜ੍ਹਾਂ ਬਾਰੇ ਵਧੇਰੇ ਡੂੰਘਾਈ ਨਾਲ ਜਾਂਚ ਕਰਨ ਨਾਲ ਇੱਕ ਅਣਮਿੱਥੇ ਡੀਐਨਏ ਟ੍ਰੇਲ ਦੁਆਰਾ ਅੜਿੱਕਾ ਬਣਦਾ ਹੈ. ਬ੍ਰਾਡ ਇੰਸਟੀਚਿ Harਟ ਆਫ ਹਾਰਵਰਡ ਅਤੇ ਐਮਆਈਟੀ ਵਿਚ ਜੈਨੇਟਿਕਸ ਦਾ ਅਧਿਐਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਇਕ ਕੰਪਿutਟੇਸ਼ਨਲ ਜੀਵ-ਵਿਗਿਆਨ ਮਾਈਕਲ ਜੋਡੀ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, “ਕਿਉਂਕਿ ਪਾਲਣ ਪੋਸ਼ਣ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਅਤੇ ਜੰਗਲੀ ਪੰਛੀ ਸਮੇਂ ਦੇ ਨਾਲ ਰਲਦੇ ਹਨ, ਇਸ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਣਾ ਅਸਲ ਵਿਚ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।

ਮੁਰਗੀ ਦੀ ਅਸਲ ਸਟਾਰ ਵਾਰੀ 2004 ਵਿੱਚ ਆਈ, ਜਦੋਂ ਜੀਨ-ਵਿਗਿਆਨੀ ਦੀ ਇੱਕ ਅੰਤਰਰਾਸ਼ਟਰੀ ਟੀਮ ਨੇ ਚਿਕਨ ਜੀਨੋਮ ਦਾ ਇੱਕ ਪੂਰਾ ਨਕਸ਼ਾ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ. ਮੁਰਗੀ ਪਹਿਲੇ ਪਾਲਤੂ ਜਾਨਵਰ, ਪਹਿਲਾ ਪੰਛੀ ਅਤੇ ਨਤੀਜੇ ਵਜੋਂ, ਡਾਇਨੋਸੌਰਸ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਵੰਸ਼ਜ ਨੂੰ ਸਨਮਾਨਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ. ਜੀਨੋਮ ਨਕਸ਼ੇ ਨੇ ਇਹ ਅਧਿਐਨ ਕਰਨ ਦਾ ਇੱਕ ਉੱਤਮ ਮੌਕਾ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕੀਤਾ ਕਿ ਕਿਵੇਂ ਪਾਲਣ ਦੇ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਇੱਕ ਸਪੀਸੀਜ਼ ਨੂੰ ਬਦਲ ਸਕਦੇ ਹਨ. ਸਵੀਡਨ ਦੀ ਉੱਪਸਾਲਾ ਯੂਨੀਵਰਸਿਟੀ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਾਲੇ ਇੱਕ ਪ੍ਰੋਜੈਕਟ ਵਿੱਚ, ਜ਼ੋਡੀ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਸਹਿਯੋਗੀ ਲਾਲ ਜੰਗਲ ਦੇ ਪੰਛੀਆਂ ਅਤੇ ਇਸ ਦੇ ਵਿਹੜੇ ਦੇ ਵੰਸ਼ਜ ਵਿਚਕਾਰ ਅੰਤਰ ਖੋਜ ਰਹੇ ਹਨ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ “ਪਰਤਾਂ” (ਅੰਡਿਆਂ ਦੀ ਅਜੀਬ ਮਾਤਰਾ ਪੈਦਾ ਕਰਨ ਲਈ ਉਭਾਈਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਨਸਲਾਂ) ਅਤੇ “ਬ੍ਰੌਇਲਰ” (ਨਸਲਾਂ ਜਿਹੜੀਆਂ ਭਰੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਹਨ) ਸ਼ਾਮਲ ਹਨ ਅਤੇ ਮੀਟਿਸ਼ਟ). ਖੋਜਕਰਤਾਵਾਂ ਨੇ ਇੱਕ ਜੀਨ ਵਿੱਚ ਨਾਮਜ਼ਦ ਟੀਬੀਸੀ 1 ਡੀ 1 ਵਿੱਚ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਪਰਿਵਰਤਨ ਪਾਇਆ, ਜੋ ਗਲੂਕੋਜ਼ ਪਾਚਕ ਨੂੰ ਨਿਯਮਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ. ਮਨੁੱਖੀ ਜੀਨੋਮ ਵਿੱਚ, ਇਸ ਜੀਨ ਵਿੱਚ ਪਰਿਵਰਤਨ ਮੋਟਾਪੇ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਪਰ ਇਹ ਇੱਕ ਜੀਵ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਸਕਾਰਾਤਮਕ ਗੁਣ ਹੈ ਜੋ ਰਾਤ ਦੇ ਖਾਣੇ ਦੀ ਮੇਜ਼ ਲਈ ਨਿਸ਼ਚਤ ਹੈ. ਇਕ ਹੋਰ ਪਰਿਵਰਤਨ ਜੋ ਚੋਣਵੇਂ ਪ੍ਰਜਨਨ ਦੇ ਨਤੀਜੇ ਵਜੋਂ ਟੀਐਸਐਚਆਰ (ਥਾਇਰਾਇਡ-ਉਤੇਜਕ ਹਾਰਮੋਨ ਰੀਸੈਪਟਰ) ਜੀਨ ਵਿਚ ਹੈ. ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰਾਂ ਵਿੱਚ ਇਹ ਜੀਨ ਪ੍ਰਜਨਨ ਨੂੰ ਦਿਨ ਦੀ ਲੰਬਾਈ ਨਾਲ ਤਾਲਮੇਲ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਪ੍ਰਜਨਨ ਨੂੰ ਖਾਸ ਮੌਸਮਾਂ ਵਿੱਚ ਸੀਮਤ ਕਰਦਾ ਹੈ. ਇਸ ਜੀਨ ਨੂੰ ਅਸਮਰੱਥ ਬਣਾਉਣ ਵਿੱਚ ਤਬਦੀਲੀ ਪੂਰੇ ਸਾਲ ਮੁਰਗੀ ਨੂੰ ਪੁੰਗਰਣ ਅਤੇ ਅੰਡੇ ਦੇਣ ਦੇ ਯੋਗ ਬਣਾਉਂਦੀ ਹੈ.

ਇੱਕ ਵਾਰ ਮੁਰਗੀ ਪਾਲਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਸਭਿਆਚਾਰਕ ਸੰਪਰਕ, ਵਪਾਰ, ਮਾਈਗ੍ਰੇਸ਼ਨ ਅਤੇ ਖੇਤਰੀ ਜਿੱਤ ਦੇ ਨਤੀਜੇ ਵਜੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਜਾਣ-ਪਛਾਣ ਅਤੇ ਦੁਬਾਰਾ ਜਨਮ, ਕਈ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲਾਂ ਤੋਂ ਦੁਨੀਆ ਦੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਖੇਤਰਾਂ ਵਿਚ ਹੋ ਗਿਆ. Although inconclusive, evidence suggests that ground zero for the bird’s westward spread may have been the Indus Valley, where the city-states of the Harappan civilization carried on a lively trade with the Middle East more than 4,000 years ago. Archaeologists have recovered chicken bones from Lothal, once a great port on the west coast of India, raising the possibility that the birds could have been carried across to the Arabian Peninsula as cargo or provisions. By 2000 B.C., cuneiform tablets from Mesopotamia refer to “the bird of Meluhha,” the likely place name for the Indus Valley. That may or may not have been a chicken Professor Piotr Steinkeller, a specialist in ancient Near Eastern texts at Harvard, says that it was certainly “some exotic bird that was unknown to Mesopotamia.” He believes that references to the “royal bird of Meluhha”—a phrase that shows up in texts three centuries later—most likely refer to the chicken.

Chickens arrived in Egypt some 250 years later, as fighting birds and additions to exotic menageries. Artistic depictions of the bird adorned royal tombs. Yet it would be another 1,000 years before the bird became a popular commodity among ordinary Egyptians. It was in that era that Egyptians mastered the technique of artificial incubation, which freed hens to put their time to better use by laying more eggs. This was no easy matter. Most chicken eggs will hatch in three weeks, but only if the temperature is kept constant at around 99 to 105 degrees Fahrenheit and the relative humidity stays close to 55 percent, increasing in the last few days of incubation. The eggs must also be turned three to five times a day, lest physical deformities result.

The Egyptians constructed vast incubation complexes made up of hundreds of “ovens.” Each oven was a large chamber, which was connected to a series of corridors and vents that allowed attendants to regulate the heat from fires fueled by straw and camel dung. The egg attendants kept their methods a secret from outsiders for centuries.

Around the Mediterranean, archaeological digs have uncovered chicken bones from about 800 B.C.. Chickens were a delicacy among the Romans, whose culinary innovations included the omelet and the practice of stuffing birds for cooking, although their recipes tended more toward mashed chicken brains than bread crumbs. Farmers began developing methods to fatten the birds—some used wheat bread soaked in wine, while others swore by a mixture of cumin seeds, barley and lizard fat. At one point, the authorities outlawed these practices. Out of concern about moral decay and the pursuit of excessive luxury in the Roman Republic, a law in 161 B.C. limited chicken consumption to one per meal—presumably for the whole table, not per individual—and only if the bird had not been overfed. The practical Roman cooks soon discovered that castrating roosters caused them to fatten on their own, and thus was born the creature we know as the capon.

But the chicken’s status in Europe appears to have diminished with the collapse of Rome. “It all goes downhill,” says Kevin MacDonald, a professor of archaeology at University College in London. “In the post-Roman period, the size of chickens returned to what it was during the Iron Age,” more than 1,000 years earlier. He speculates that the big, organized farms of Roman times—which were well suited to feeding numerous chickens and protecting them from predators—largely vanished. As the centuries went by, hardier fowls such as geese and partridge began to adorn medieval tables.

Europeans arriving in North America found a continent teeming with native turkeys and ducks for the plucking and eating. Some archaeologists believe that chickens were first introduced to the New World by Polynesians who reached the Pacific coast of South America a century or so before the voyages of Columbus. Well into the 20th century, chickens, although valued, particularly as a source of eggs, played a relatively minor role in the American diet and economy. Long after cattle and hogs had entered the industrial age of centralized, mechanized slaughterhouses, chicken production was still mostly a casual, local enterprise. The breakthrough that made today’s quarter-million-bird farms possible was the fortification of feed with antibiotics and vitamins, which allowed chickens to be raised indoors. Like most animals, chickens need sunlight to synthesize vitamin D on their own, and so up through the first decades of the 20th century, they typically spent their days wandering around the barnyard, pecking for food. Now they could be sheltered from weather and predators and fed a controlled diet in an environment designed to present the minimum of distractions from the essential business of eating. Factory farming represents the chicken’s final step in its transformation into a protein-producing commodity. Hens are packed so tightly into wire cages (less than half a square foot per bird) that they can’t spread their wings as many as 20,000 to 30,000 broilers are crowded together in windowless buildings.

The result has been a vast national experiment in supply-side gastro-economics: Factory farms turning out increasing amounts of chicken have called forth an increasing demand. By the early 1990s, chicken had surpassed beef as Americans’ most popular meat (measured by consumption, that is, not opinion polls), with annual consumption running at around nine billion birds, or 80 pounds per capita, not counting the breading. Modern chickens are cogs in a system designed to convert grain into protein with staggering efficiency. It takes less than two pounds of feed to produce one pound of chicken (live weight), less than half the feed/weight ratio in 1945. By comparison, around seven pounds of feed are required to produce a pound of beef, while more than three pounds are needed to yield a pound of pork. Gary Balducci, a third-generation poultry farmer in Edgecomb, Maine, can turn a day-old chick into a five-pound broiler in six weeks, half the time it took his grandfather. And selective breeding has made the broilers so docile that even if chickens are given access to outdoor space—a marketing device that qualifies the resulting meat to be sold as “free-range”—they prefer hanging out at the mechanized trough, awaiting the next delivery of feed. “Chickens used to be great browsers,” says Balducci, “but ours can’t do that. All they want to do now is eat.”

It is hard to remember that these teeming, clucking, metabolizing and defecating hordes awaiting their turn in the fryer are the same animals worshiped in many parts of the ancient world for their fighting prowess and believed by the Romans to be in direct communication with Fate. A chicken bred for the demands of American supermarket shoppers presumably has lost whatever magical powers the breed once possessed. Western aid workers discovered this in Mali during a failed attempt to replace the scrawny native birds with imported Rhode Island Reds. According to tradition, the villagers divine the future by cutting the throat of a hen and then waiting to see in which direction the dying bird falls—left or right indicates a favorable response to the diviner’s question straight forward means “no.” But the Rhode Island Red, weighted down by its disproportionately large breast, always fell straight forward, signifying nothing meaningful except the imminence of dinner.

Santería—the religion that grew up in Cuba with elements borrowed from Catholicism, native Carib culture and the Yoruba religion of West Africa—ritually sacrifices chickens, as well as guinea pigs, goats, sheep, turtles and other animals. Devotees of Santería were the petitioners in a 1993 First Amendment case, in which the Supreme Court unanimously overturned local ordinances banning animal sacrifice. The case pitted a Santería church, Lukumi Babalu Aye, and its priest, Ernesto Pichardo, against the city of Hialeah, Florida many mainstream religious and civil-rights groups lined up with the church, while animal-rights proponents sided with the city. “Although the practice of animal sacrifice may seem abhorrent to some,” Justice Anthony Kennedy wrote in the decision, “religious beliefs need not be acceptable, logical, consistent or comprehensible to others in order to merit First Amendment protection.”

Chickens make wonderful pets, as breeders will tell you, especially if they think they could interest you in buying some chicks. They are as colorful as tropical fish but more affectionate, as cute as guinea pigs but better tasting, and, according to Jennifer Haughey, who raises chickens near Rhinebeck, New York, “far better mousers than our cats.”

What characteristics do chicken-owners value most? To Barbara Gardiner Whitacre, who raises five breeds of chickens in upstate New York, a leading criterion is egg color—the deep chocolate-brown eggs of her Welsummers, the jade green of the Ameraucana, the speckled olive of Ameraucana hens after a Welsummer rooster got loose and created an inadvertent cross. Also, hardiness, cuteness and a willingness to brood—to sit on a nest full of fertilized eggs until they hatch, contributing their own labor to the farm economy. The eggs don’t even have to be their own: As necessity dictates, Whitacre will substitute eggs laid by another hen, or even a duck. Unfortunately, these qualities are sometimes in conflict. She raises a breed called Silkies, with good looks to spare, bearing luxuriant feathers of an exceptional fluffiness. However, they also have blue skin and dark blue, almost black, meat and bones, which means they’re not the first thing you think of when company’s coming for dinner. Two years ago, Whitacre reluctantly sampled two Silkie roosters. “Of course, it was utterly delicious and tender, but blue-gray meat?” she recalls. “And the bones really are freakish-looking. So now if I can bring myself to use one for food, I generally use it in a dish with color: a nice coq au vin or something with tomatoes and thyme.” This is a prejudice not shared by some Asian cultures, which prize Silkies for food and medicinal purposes. Whitacre was surprised to see whole frozen Silkies, which each weigh only about a pound and a half, selling for more than $10 in her local Asian market.

Exotic and heritage breeds of chicken go for considerable sums of money—as much as $399 for a single day-old chick, as listed on the website of Greenfire Farms, where the names of the breeds are almost as beautiful as the birds themselves: the Cream Legbar, with its sky-blue eggs the iridescent, flamboyantly tailed and wattled Sulmatler the Jubilee Orpingtons in speckled brown and white, like a hillside on which the springtime sun has begun to melt the winter snow. The Silver Sussex, according to the website, looks “like a bird designed by Jackson Pollock during his black and silver period.” An advantage of many heritage breeds—an advantage for the chickens, that is—is that they spread their egg-laying careers over several years, unlike commercial varieties, bred for production, that are washed up in half that time.

And, for some chickens, the day comes when they are no longer wanted. That’s when the man of the house marches into the yard, puts the bird in the back seat and drives to Whitacre’s farm, leaving the chicken with her, whimpering that he just can’t bring himself to do what has to be done.

As he walks away, Whitacre sometimes says to herself, “I’m going to process eight birds today, mister. What’s wrong with you?”

Let us now praise chicken in all its extra-crispy glory! Chicken, the mascot of globalization, the universal symbol of middlebrow culinary aspiration! Chicken that has infiltrated the Caesar salad and made inroads on turkey in the club sandwich, that lurks under a blanket of pesto alongside a tangle of spaghetti and glistens with teriyaki sauce. Chicken that—marinated in yogurt and spices, grilled on a skewer and then set afloat in a mild, curry-flavored gravy—has become “a true British national dish,” on no less authority than former Foreign Secretary Robin Cook. In a 2001 address that has gone down in history as “the chicken tikka masala speech,” he chose that cuisine to symbolize his nation’s commitment to multiculturalism. The most frequently served dish in British restaurants, Cook said, was “a perfect illustration of the way Britain absorbs and adapts external influences. Chicken tikka is an Indian dish. The masala sauce was added to satisfy the desire of British people to have their meat served in gravy.” The great event took place in the early 1970s in an Indian restaurant in Glasgow, according to a Scottish MP who urged the European Union to grant the dish a “protected designation of origin.” This did not sit well with chefs in New Delhi, one of whom described chicken tikka masala as “an authentic Mughlai recipe prepared by our forefathers who were royal chefs in the Mughal period,” which covered roughly the 16th through 18th centuries.

If there’s an American counterpart to the tikka masala story, it might be General Tso’s chicken, which the New York Times has described as “the most famous Hunanese dish in the world.” That might come as news to chefs in Hunan, who apparently had never heard of it until the opening of China to the West in recent decades. The man generally credited with the idea of putting deep-fried chicken pieces in a hot chili sauce was the Hunan-born chef Peng Chang-kuei, who fled to Taiwan after the Communist revolution in 1949. He named the dish for a 19th-century military commander who led the suppression of the Taiping Rebellion, a largely forgotten conflict that claimed upwards of 20 million lives. Peng moved to New York in 1973 to open a restaurant that became a favorite of diplomats and began cooking his signature dish. Over the years it has evolved in response to American tastes to become sweeter, and in a kind of reverse cultural migration has now been adopted as a “traditional” dish by chefs and food writers in Hunan.

But increasingly, as foreign observers have noticed, “chicken” to the Chinese, at least those who live in the cities, means what’s served at KFC. Since the first drumstick was dipped into a fryer in Beijing in 1987, the chain has opened more than 3,000 branches around the country, and is now more profitable in China than in the United States. Numerous reasons have been advanced for this success, from the cleanliness of the restrooms to the alleged resemblance of Colonel Sanders to Confucius, but it apparently does not reflect a newfound Chinese appetite for the cuisine of the American mid-South. “You can find bone-in fried chicken there,” notes Mary Shelman, a Kentucky native and the head of the agribusiness program at Harvard Business School. “But it’s always dark meat, which the Chinese prefer, and it’s one menu item out of around 30, and it’s not the most popular.” The chain has thrived by offering the Chinese customers food they were already familiar with, including (depending on the region) noodles, rice and dumplings, along with chicken wraps, chicken patties and chicken wings, which are so popular, Shelman says, that the company periodically has to deny rumors it has a farm somewhere that raises six-winged chickens.

If it did, you could be sure, chicken hobbyists would be clamoring to buy them for their flocks, fancy restaurants would add them to their menus and food bloggers would be debating whether the first, second or third pair made the best Buffalo wings. The globe-spanning chicken is an epic story of evolutionary, agricultural and culinary success, outnumbering human beings on the planet by nearly three to one. Yes, we get to eat them, but we also feed them. And they provide—along with omelets, casseroles, fricassees, McNuggets and chicken-liver pâté—an answer to the question that every 6-year-old boy, visiting a natural history museum for the first time, has asked his parents: “What did a dinosaur taste like?”

Jerry Adler wrote about heirloom wheat farming in the December 2011 issue. Freelance writer Andrew Lawler is an occasional contributor to Smithsonian. Photographer Timothy Archibald is based in Northern California.


What is the Poultry Industry?

Join the Community

The poultry industry is a vast global industry concerned with the raising of birds such as geese, turkeys, ducks, and chickens, for meat, eggs, or feathers. This enormous industry helps meet the world's voracious appetite for poultry products, including both for food and for products such as down-filled furnishings. Many environmental and animal rights groups oppose the poultry industry for inhumane practices, such as force feeding, inhumane methods of killing and harvesting, and insufficient cage space. This has led to a recent trend that favors older farming methods of poultry as opposed to highly efficient industrial methods.

Chickens make up the vast majority of animals in the poultry industry. Used for meat as well as eggs, these relatively docile creatures are a mainstay of the industry and find their way into pet food and furnishings as well as omelets and rotisseries. Estimates for the chicken population in the world in the 21st century range between 15-35 billion, almost all of which are entirely used for commercial purposes. China and the United States are the generally considered to be the largest producers of chickens for the poultry industry, but estimates of actual numbers vary.

Geese and ducks are used in the poultry industry for their meet, eggs, and feathers. One particular goose product, known as foie gras, has caused large amounts of controversy in the 21st century due to concerns over the way geese are treated in order to create foie gras. Geese are generally force-fed through a feeding tube that is pushed down their throats and often causes severe esophageal damage. Force feeding is done to create a fatty liver, which is desirable for foie gras production. Several regions and even some nations have banned the use of force-feeding tubes in poultry operations.

There are two predominant methods of large-scale poultry businesses. The more factory-based approach, known as intensive poultry farming, cuts down on space needed and feeding time by putting birds into long rows of small individual cages where they are kept constantly. Free range farming allows birds access to large outdoor areas during the daytime, but requires more land.

Despite the enormous scale of the poultry industry, controversy frequently surrounds poultry operations, especially those that engage in intensive farming techniques. One of the concerns include the placement of chickens in cages that do not allow free movement, or even the ability to turn around. Some critics also object to the common practice of de-beaking, which proponents say cuts down on fighting between egg-laying hens. Many activists have also raised concerns over the use of antibiotics in animals that produce food for humans, though proponents insist this is a safe practice that guarantees a healthier poultry population. Another concern relates to the slaughterhouse industry that works in tandem with the poultry industry, with some evidence showing that meat and eggs are frequently contaminated with harmful bacteria due to poor oversight in large-scale facilities.


ਵੀਡੀਓ ਦੇਖੋ: Desi chicks availble for sale ll kurolier ffg ll King Kadaknath Punjab


ਪਿਛਲੇ ਲੇਖ

ਡਾ ਰੁਥ ਦੀ ਸ਼ੂਗਰ 101

ਅਗਲੇ ਲੇਖ

ਬਹਾਦਰ ਗੋਲਡਨ ਰੀਟਰੀਵਰਸ ਖਰੀਦ ਨੂੰ ਅੰਦਰ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ

Video, Sitemap-Video, Sitemap-Videos